เหยาหลานหลานไม่อยากเชื่อว่าเธอจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้ น้ำตาคลอเบ้า จ้องมองอีกฝ่ายแล้วถามอย่างเจ็บแค้นว่า “อนาคตของพวกเธอมีสิทธิ์อะไรถึงต้องเอาชีวิตฉันไปแลก?”
“ก็เพราะเราเป็นรูมเมต เป็นพี่น้องที่สนิทกันไง!” ตู้เสี่ยวเสวี่ยรีบพูดแทรก สีหน้าร้อนรนพลางเกลี้ยกล่อม
“หลานหลาน เราสนิทกันขนาดนี้ เธอจะทนเห็นพวกเราพลาดโอกาสดี ๆ อย่างการได้เรียนต่อปริญญาโทได้เหรอ? ยังไงเรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว ไม่ใช่แค่โดนเอาไปนอนด้วยครั้งเดียวเองเหรอ? คิดซะว่าโดนหมากัดไม่ได้หรือไง?”
“ใช่ ๆ!” หลี่ซาซาคว้าไหล่เหยาหลานหลาน ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้น “หลานหลาน ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ นอนกับใครมันก็เหมือนกันนั่นแหละ? คิดซะว่าได้ลองมีเซ็กซ์ก่อนเวลาไง”
“ขอแค่เธอไม่แจ้งตำรวจ ไม่ทำเรื่องให้แดง พวกเราก็มีอนาคตที่สดใสกันได้ พวกเราทุกคนจะซาบซึ้งกับสิ่งที่เธอเสียสละให้มากเลย!”
มองพี่น้องคนสนิทที่ล้อมรอบตัวเองอยู่ ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เหยาหลานหลานถึงกับตะลึง ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้เบิกกว้างอย่างสิ้นหวัง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง
ใบหน้าอ่อนโยนและเป็นมิตรที่คุ้นเคยในวันวาน บัดนี้กลับดูราวกับปีศาจที่คลานขึ้นมาจากนรก
“พวกเธอ... ไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!!”
เหยาหลานหลานกรีดร้องอย่างเสียสติ ดวงตาแดงก่ำด้วยความเกลียดชัง “ไอ้สารเลวนั่นทำร้ายฉัน ย่ำยีฉัน แล้วทำไมฉันต้องกล้ำกลืนฝืนทน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย?
“ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะฟ้องมัน ฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด!