ทั้งสี่คนเดินกลับไปด้วยกัน ตู้ปิงเซี่ยลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า “เจียงเสวี่ยเวย ขอบใจเธอกับพี่สาวที่มาช่วยพวกเรา ถึงฉันจะเกลียดเธอมาก แต่บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ก็ต้องยอมรับ ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่เธอแล้วกัน”
เจียงเสวี่ยเวยหัวเราะเยาะ “ฉันก็เกลียดเธอมากเหมือนกัน แต่ยังไม่ถึงขั้นอยากให้เธอตายหรอก
“อีกอย่าง คนที่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติคือพี่สาวฉัน ถ้าพี่มาไม่ทัน พวกเราคงได้เจอแค่ศพของพวกเธอสองคนแล้ว”
ตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วหันไปขอบคุณเจียงอวี๋อีกครั้ง ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “เธอรู้ได้ยังไงว่าพวกเรากำลังตกอยู่ในอันตราย?”
เจียงอวี๋อธิบายให้พวกเขาฟังต่อ “ในป่ามีคนอยู่น้อย พลังหยางอ่อน พลังหยินเข้มข้น เป็นที่อาศัยชั้นดีของภูตผีปีศาจ
“ปกติคนที่อยู่แถวภูเขาจะรู้กันว่า ถ้าเจอเห็ดขึ้นเรียงเป็นแถวอยู่ในป่า ให้รีบหันหลังกลับทันที
“เพราะส่วนใหญ่เป็นเหยื่อล่อที่ภูตผีในป่าทิ้งไว้ ถ้าคนหลงกล อย่างเบาก็หลงทาง อย่างหนักก็อาจถึงตาย
“พวกเธอโทรคุยกับหลิวฉิง แล้วเธอบอกสถานการณ์ของพวกเธอให้ฉันฟัง ฉันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ก็เลยไปตามหา”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” ตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วลูบอกอย่างหวาดผวา
“เธอรู้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง? หรือว่า...รู้เรื่องศาสตร์ลี้ลับจริง ๆ เหรอ?” ถังโต้วโต้วหรี่ตามองเจียงอวี๋อย่างพินิจพิเคราะห์ ความเข้าใจที่เขามีต่อเธอก่อนหน้านี้เริ่มสั่นคลอน
เจียงอวี๋เหลือบมองเขา แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “นายไม่ใช่ปรมาจารย์ศาสตร์ลี้ลับหรอกเหรอ? ทำไมแม้แต่ซานเซียวก็ยังไม่รู้จัก นั่นเป็นภูตป่าที่มีชื่อเสียงที่สุดเชียวนะ”