เจียงอวี๋กับเจียงเสวี่ยเวยเที่ยวครั้งนี้เก็บเกี่ยวของกลับมาได้เพียบ ทั้งคู่หิ้วปลาและเห็ดพลางพูดคุยหัวเราะกัน เดินกลับไปทางเต็นท์
เจียงอวี๋เสียเวลาไปพักหนึ่งกับการทำพิธีส่งวิญญาณให้ผีน้ำ พอกลับถึงค่าย นอกจากตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วแล้ว คนอื่น ๆ ก็พากันนำอาหารสารพัดที่หาได้มาปรุงกันอยู่
พอเห็นทั้งสองกลับมา ทุกคนก็ยินดี รีบเรียกให้มาร่วมกินข้าวด้วยกัน
“ตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วยังไม่กลับมาอีกเหรอ?” เจียงเสวี่ยเวยถามขึ้นลอย ๆ ขณะกัดปลาย่างหอมฉุย
หลิวฉิงที่ทุกคนเรียกกันว่าเสี่ยวฮวาเคี้ยวผลไม้ป่าที่ไม่รู้จักพลางตอบว่า “เมื่อกี้ฉันโทรหาปิงเซี่ยแล้ว เธอบอกว่าพวกเธอเจอเห็ดหายากตั้งเยอะ แถมยังขึ้นเรียงกันเป็นแถวด้วย
“พวกเธอยังเก็บถุงตาข่ายได้ในป่า ตั้งใจจะเก็บให้เต็มก่อนค่อยกลับมา”
บังเอิญเก็บถุงตาข่ายได้ แถมยังเจอเห็ดหายากที่ขึ้นเรียงเป็นแถวอีก? คิ้วของเจียงอวี๋กระตุก เธอคิดในใจว่าท่าจะเกิดเรื่องเข้าแล้ว
เธอถอนหายใจ วางปลาย่างที่กินไปได้ครึ่งหนึ่งลง แล้วบอกทุกคนว่า “พวกคุณกินกันก่อนนะ ฉันไปตามหาพวกเธอเอง”
พูดจบก็เดินไปทางที่ตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วจากไป
“พี่ ฉันไปด้วย” เจียงเสวี่ยเวยเดินตามติดเหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อย พลางถามระหว่างทางว่า “ทำไมต้องไปตามพวกเธอด้วย? พวกเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่”
เจียงอวี๋ชักกระบี่ไม้ท้อที่สะพายอยู่ แล้วอธิบายสั้น ๆ ว่า “มีบางอย่างกำลังล่อพวกเธออยู่”
อีกด้านหนึ่ง ตู้ปิงเซี่ยกับถังโต้วโต้วจ้องเห็ดบนพื้นตาเป็นประกาย ราวกับคนหลงทะเลทรายได้เจอน้ำ ต่างก้มหน้าก้มตาเก็บกันอย่างบ้าคลั่ง เดินตามแนวที่เห็ดขึ้นไปเรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้ยืดเอวเลย