“เฮ้ ทำไมพูดจาด่าคนแบบนั้นล่ะ?” ซูอี้เฉินทนฟังต่อไม่ไหว จึงก้าวออกมาปกป้องชาวบ้านทั้งสามคน “พวกเขาก็แค่ชาวบ้านที่อยู่ตีนเขา ไม่ได้ทำร้ายใครสักหน่อย จะมาเรียกว่าผีจูงเสือได้ยังไง?”
เขาไม่ทันสังเกตว่า พอทั้งสามเห็นกระบี่ไม้ท้อในมือเจียงอวี๋ พวกเขาก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
ขมับเจียงอวี๋เต้นตุบ ๆ เธอกัดฟันย้ำ “ผีจูงเสือเป็นความหมายตามตัวอักษร ไม่ได้ด่าใคร ฉันหมายถึงพวกเขาเป็นผี!
“เป็นวิญญาณของคนที่ถูกเสือกิน แล้วถูกเสือควบคุมให้หลอกพวกนายไปยังถิ่นของมัน เพื่อเอาไปป้อนเสือ เข้าใจหรือยัง?”
“……” พอได้ยินเธอพูด ทั้งสี่คนก็เงียบไปสองวินาที ก่อนจะได้สติและเผยสีหน้าเหยียดหยามออกมาพร้อมกัน ถึงกับหัวเราะออกมาเลยด้วยซ้ำ
คนแรกที่เปิดฉากโจมตีคือซูอี้เฉิน เขาหน้าบึ้งตวาดว่า “น่าขำจริง ๆ นี่มันยุคไหนแล้ว ยังมีคนเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติอีกเหรอ? ฮึ ๆ ถึงกับบอกว่าคนเป็น ๆ ทั้งสามคนนี้เป็นผี เธอนี่ไร้สาระเกินไปแล้ว!”
“นั่นสิ ผีจูงเสืออะไรของเธอ?” อันลั่วรับคำ “สามคนนี้ดูยังไงก็เป็นชาวบ้านซื่อตรงที่อยู่ตีนเขาชัด ๆ อย่าคิดว่าแค่สะพายกระบี่ไม้แล้วจะปลอมเป็นนักพรตได้ พวกเราไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก”
“พี่สาว ต่อให้ไม่อยากไป ก็ไม่ควรใช้เหตุผลแบบนี้มาขวางพวกเรานะคะ ถ้าชาวบ้านได้ยินเข้า พวกเขาคงเสียใจแย่เลย” หลิวฉิงก็ช่วยพูดขึ้นมาเช่นกัน
เยี่ยม! เจียงอวี๋ตบมือหนึ่งที ไม่คิดเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีก เธอชูกระบี่ฟันใส่ทั้งสามคนนั้น “เดี๋ยวฉันจะให้พวกนายดูเองว่านี่มันตัวอะไร”