“ผีดิบจะหลับตอนกลางวัน ฉันไปดูหน่อยว่ามันอยู่ข้างในหรือเปล่า” ถังโต้วโต้วพูด พอมีเจียงอวี๋ผู้เก่งกาจอยู่ด้วย เขาก็ไม่กลัวแล้ว จึงเดินไปข้างโลง ยกมือเตรียมผลักฝาโลง
“หยุดนะ!”
ทันทีที่มือของเขาแตะโลง เสียงชราหง่อมก็ดังขึ้นจากหน้าประตูศาลบรรพชน
ชายชราคนหนึ่งอายุเกิน 60 ปี ยืนเท้าไม้เท้าอยู่ด้านนอก เขาเป่าหนวดถลึงตา ใช้ไม้เท้าเคาะพื้นปัง ๆ พลางตวาดใส่พวกเขาอย่างเดือดดาล
“พวกเด็กเมื่อวานซืนมาจากไหนกัน? ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว พวกแกก็บุกเข้าศาลบรรพชนสกุลสวี แถมยังจะเปิดโลงบรรพบุรุษของฉันอีก คิดจะทำอะไร?”
“เอ๊ะ? ในโลงนี้เป็นบรรพบุรุษของคุณเหรอ?” ถังโต้วโต้วมองโลงอย่างงุนงง แววตายิ่งเป็นประกาย “โห! ถ้าอย่างนั้นข้างในก็ต้องเป็นผีดิบอายุอย่างน้อยร้อยปีสิ แบบนี้ก็ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว”
“ผีดิบ?!” พอชายชราได้ยิน ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เขาชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วด่ากราด “แกโง่หรือไง บรรพบุรุษแกนั่นแหละเป็นผีดิบ ทั้งบ้านแกก็เป็นผีดิบกันหมด!”
“……” ถังโต้วโต้วเงียบไป จะให้ไปเถียงด่ากับคนแก่ก็คงไม่เหมาะ
“คุณตาคะ” เจียงอวี๋ก้าวออกไปช่วยคลี่คลายสถานการณ์ เธอโค้งให้ชายชราอย่างนอบน้อม แนะนำตัวและบอกที่มาที่ไปก่อน จากนั้นจึงถามอย่างจริงใจ
“พวกเราไม่ได้มีเจตนาอื่นค่ะ แค่บังเอิญผ่านมาทางนี้ แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เห็นมีโลงศพวางอยู่ในศาลบรรพชน เลยสงสัยจนเสียมารยาทค่ะ”
เห็นว่าเธอรู้จักมารยาทอยู่บ้าง ชายชราก็คลายความโกรธลง เขาอธิบายให้อีกฝ่ายฟังอย่างภาคภูมิใจ “พวกหนุ่มสาวอย่างเธอไม่ค่อยรู้อะไร ไม่เคยได้ยินประวัติอันรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษสกุลสวีเราก็พอเข้าใจได้