คืนพระจันทร์เต็มดวงเงียบสงัดและเย็นเยียบ เมฆดำลอยอยู่บนท้องฟ้าเป็นหย่อม ๆ คอยบดบังดวงจันทร์สลัวเป็นระยะ
หมู่บ้านสวีไม่มีเสียงสัตว์เลี้ยงส่งเสียงร้องโวยวาย แม้แต่เสียงแมลงและเสียงนกก็เงียบหายไป ทั้งหมู่บ้านยามค่ำคืนเงียบเป็นพิเศษ เงียบจนชวนให้รู้สึกประหลาด
ที่ศาลบรรพชนสกุลสวี ชาวบ้านกลัวว่าเจียงอวี๋จะคิดเล่นงานบรรพบุรุษของพวกเขา จึงจงใจส่งชายหนุ่มร่างกำยำห้าคนมาเฝ้าหน้าศาล ป้องกันไม่ให้พวกเธอย้อนกลับมาอีก
ใกล้ถึงยามเที่ยงคืนแล้ว ขณะที่หลายคนกำลังง่วงจนสัปหงก จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะแผ่นไม้ดังขึ้น
ทุกคนพลันตื่นเต็มตา สบตากันก่อนจะตั้งใจฟัง แล้วพบว่าเสียงนั้นดังมาจากในศาลบรรพชน
หรือจะเป็นหนู? พวกเขาคาดเดากันพลางหยิบไฟฉาย แล้วพากันผลักประตูศาลเข้าไป
เสียงเคาะยังดังต่อเนื่อง พวกเขาเดินวนอยู่ในศาลรอบหนึ่ง ก่อนจะพบด้วยความหวาดผวาว่าเสียงเคาะแผ่นไม้นั้นดังมาจากในโลงศพ!
เป็นไปได้ยังไง...
ชายหนุ่มหลายคนมองหน้ากัน ต่างเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของอีกฝ่าย
เสียงเคาะยังดังต่อเนื่อง
ตึง ตึง ตึง...
เสียงแต่ละครั้งดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางราตรีอันเงียบงัน ราวกับมีค้อนเล็ก ๆ เคาะลงบนหัวใจของทุกคน
“เปิดดูหน่อยสิ บางทีอาจมีสัตว์อะไรเข้าไปอยู่ข้างในก็ได้” ชายวัยค่อนข้างมากคนหนึ่งเอ่ย พลางยื่นมือไปเตรียมยกฝาโลง
“ปัง!!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่น ฝาโลงตรงหน้าพวกเขาระเบิดกระเด็นออกไป กระแทกกำแพงที่อยู่ห่างออกไปห้าเมตรจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ถัดมา ก่อนที่พวกเขาจะทันตั้งตัว ศพแห้งกรังร่างหนึ่งก็ยืนตัวตรงขึ้นมาจากโลง แขนทั้งสองเหยียดไปข้างหน้า ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองคนทั้งกลุ่ม
ทุกคนตกใจจนสติหลุด ยืนนิ่งงันจ้อง “บรรพบุรุษ” ที่อยู่ตรงหน้า ผ่านไปครู่ใหญ่ ความหวาดกลัวที่ตรึงอยู่บนใบหน้าค่อย ๆ ปริแตก ก่อนพวกเขาจะกรีดร้องสุดเสียงพร้อมกัน