เมื่อเข้ามาในหมู่บ้าน ทุกหนทุกแห่งล้วนแฝงความพิกล
บ้านเรือนส่วนใหญ่ในชนบทมักเลี้ยงสัตว์ปีก หากมีคนแปลกหน้าเข้าหมู่บ้าน ตามปกติแล้วควรได้ยินเสียงไก่ขันหมาเห่า บรรยากาศครึกครื้นไม่น้อย
แต่ตอนนี้หมู่บ้านกลับเงียบสงัดอย่างยิ่ง ทั้งไก่ เป็ด ห่าน และสุนัขต่างหมอบนิ่งอยู่ในลานบ้าน หัวห้อยคอตก ดูอ่อนแรงไร้ชีวิตชีวา
ถังโต้วโต้วหยิบก้อนหินเล็ก ๆ ขว้างใส่สุนัขตัวใหญ่สีดำที่นอนหมอบอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เจ้าหมาตัวนั้นเพียงกลอกตามองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็หรี่ตาลงอีกครั้ง
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่นกกระจอกกับนกตัวเล็ก ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปในชนบทก็เหมือนจะหายไปหมด ปลายไม้ปลายหญ้าเงียบกริบ ไม่มีเสียงแมลงร้องหรือนกร้องที่บ่งบอกถึงชีวิตให้ได้ยินแม้แต่น้อย
ทั่วทั้งหมู่บ้านดูเงียบเหงาราวกับไร้ชีวิต ไม่มีวี่แววของความมีชีวิตชีวาเลย
หลี่เฉิงกุ้ยพาพวกเขาเดินดูไปทั่วหมู่บ้าน ไม่นานก็เห็นชายฉกรรจ์กล้ามเป็นมัดคนหนึ่งนอนหลับสนิทอยู่บนกองฟืน เสียงกรนดังสนั่น
หลี่เฉิงกุ้ยถอนหายใจ ชี้ชายคนนั้นแล้วพูดว่า “นี่หลี่เต๋อฟ่า เมื่อก่อนขยันขันแข็งมากแท้ ๆ แต่ตอนนี้เอาแต่นอนทั้งวัน ไม่มีแรงไม่มีชีวิตชีวาเลย”
ถังโต้วโต้วเดินเข้าไปดูชายคนนั้น ก่อนส่ายหน้าให้เจียงอวี๋ “ไม่ได้ถูกสิง ไม่มีไอหยิน ทุกอย่างปกติ”
เจียงอวี๋พยักหน้า ทั้งสามเดินต่อไปข้างหน้า แล้วก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินสวนมา
พอเดินมาถึงพวกเขา ชายหนุ่มก็ถามหลี่เฉิงกุ้ยอย่างสงสัย “คุณเป็นใคร ทำไมถึงมาหมู่บ้านเรา?”
“ฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านไง ลุงสามของเธอไงล่ะ!” หลี่เฉิงกุ้ยตอบอย่างจนใจ
“อ๋อ ลุงสาม” ชายหนุ่มพึมพำพลางพยักหน้า ก่อนหันมามองเจียงอวี๋กับถังโต้วโต้ว “แล้วพวกคุณเป็นใคร?”