“พี่อวี๋ พวกเขาอยู่ดี ๆ ทำไมวิญญาณถึงไม่สมบูรณ์ ใครเป็นคนทำ?” ถังโต้วโต้วถามอย่างเดือดดาล
เจียงอวี๋ขมวดคิ้ว มองไอหยินบนท้องฟ้าที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ตามดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำ ใจเริ่มไม่ค่อยดี
ไอหยินนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผีไม่กี่ตนจะทำให้เกิดขึ้นได้ อย่างน้อยก็ต้องมีผีเป็นร้อยตน แถมยังเป็นผีร้ายระดับไม่ต่ำทั้งนั้น
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งจะไปล่วงเกินภูตผีมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?
วิญญาณที่ขาดหายไปของชาวบ้าน ถูกภูตผีพวกนี้กลืนกินไปหรือเปล่า?
เจียงอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามหลี่เฉิงกุ้ยว่า “ผู้ใหญ่บ้าน แถวหมู่บ้านมีที่แบบหลุมฝังศพหมู่หรือเปล่า? ที่ที่มีคนตายเยอะ ๆ น่ะ”
หลี่เฉิงกุ้ยครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่พักหนึ่ง แล้วถามว่า “คนที่ตายช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่นนับไหม?”
“นับสิ!”
“มีสิ ได้ยินบรรพบุรุษเล่าว่า หลังเขาของหมู่บ้านเราเคยเป็นสมรภูมิรบช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น! การรบครั้งนั้นดุเดือดมาก ทหารญี่ปุ่นตายไปตั้งเยอะ รวมถึงวีรชนบรรพบุรุษของพวกเราด้วย
“หลังปลดแอก วีรชนบรรพบุรุษถูกฝังไว้ในสุสานวีรชน ส่วนศพทหารญี่ปุ่นพวกนั้นก็ขุดหลุมฝังรวมกันไว้ จะได้ไม่เน่าเหม็นจนส่งกลิ่นมารบกวนพวกเรา”
“หรือว่า…”
“อ๊าก!”
เจียงอวี๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถังโต้วโต้วกลับร้องเสียงดังขัดจังหวะเธอ
เจียงอวี๋สะดุ้ง เงื้อมือตบเขาไปทีหนึ่ง “ร้องอะไรของนาย ทำเอาตกใจหมด หรือวิญญาณนายก็หายไปด้วย?”
ถังโต้วโต้วยิ้มแหย ๆ จากนั้นก็ตบต้นขาตัวเอง เบิกตากว้างแล้วพูดว่า “ฉันนึกออกแล้ว! หลี่เหวินหยวนเมื่อกี้ ไอ้คนซื่อบื้อนั่น บอกว่าทหารญี่ปุ่นกัดเขา จะกินเขา แล้วเขาจะสู้กับพวกมันให้ตายไปข้างหนึ่ง