“ว้ากกก!!” หัวหน้าหน่วยทหารญี่ปุ่นกับพวกทหารญี่ปุ่นได้ยินดังนั้นก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที
พวกมันไม่เคยนึกเลยว่า หลังจากตายในสนามรบ ประเทศที่พวกมันรักและปกป้องจะเผชิญความทุกข์ยากมากมาย ถึงขั้นใกล้ล่มสลาย
เรื่องนี้ทำให้พวกมันสิ้นหวังจนแทบพังทลาย ไม่รู้จะระบายออกทางไหน ความแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกจึงถูกโยนใส่คนจีนเพียงสองคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างเจียงอวี๋กับถังโต้วโต้วโดยไม่รู้ตัว
“ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด!” หัวหน้าหน่วยทหารญี่ปุ่นแผดเสียงร้องโหยหวน
ความโกรธของพวกทหารญี่ปุ่นพุ่งถึงขีดสุด พวกมันถือดาบปลายปืนพุ่งเข้าแทงเจียงอวี๋
“พี่อวี๋ ไป!” ถังโต้วโต้วขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งเข้ามาในจังหวะนั้น พลางยกมือเรียกเธอ
เจียงอวี๋กระโดดขึ้นเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ สะบัดกระบี่ไม้ท้อ ฟาดฟันจนทหารผีรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้
ทั้งคู่ฝ่าวงล้อมออกมาได้ในที่สุด
“แน่จริงก็ไล่ตามมาเลยสิ ถ้าไม่ตาม พวกแกก็ไม่ใช่คนญี่ปุ่น ไม่สมควรเป็นทหาร พวกแกต่างหากที่เป็นคนป่วย!”
เจียงอวี๋ด่ากราดจากเบาะหลัง ยั่วจนพวกทหารญี่ปุ่นขาดสติ มุ่งจะไล่ฆ่าเธออย่างเดียว พวกมันไม่คิดอะไรทั้งนั้นแล้วพากันไล่ตามไป
เจียงอวี๋ยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนกำชับถังโต้วโต้วว่าอย่าขับเร็วเกินไป รักษาความเร็วให้พวกมันไล่ตามได้แต่ตามไม่ทัน
ถังโต้วโต้วรับคำ พลางเข้าใจว่าเจียงอวี๋กำลังใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ จึงโล่งใจขึ้นมากแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถ
“พี่อวี๋ เราจะล่อพวกมันไปไหน?”
เจียงอวี๋ตอบว่า “สุสานวีรชน!”
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกทหารญี่ปุ่นงี่เง่านั่นเลิกตามกลางทาง เจียงอวี๋จึงคอยยั่วโมโหและด่าพวกมันจากเบาะหลังตลอด