“ตายเรียบหมดแล้ว!” ถังโต้วโต้วตะโกนลั่น กระโดดตัวลอยสูงสามฉื่อ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหากลุ่มทหารผ่านศึกเหมือนลิง แล้วเจื้อยแจ้วประจบสอพลออยู่พักใหญ่
“ยังไงรุ่นพี่ก็เก่งกาจจริง ๆ พวกทหารญี่ปุ่นเจอพวกคุณเข้าไปก็เหมือนหนูเจอแมว เป็นศัตรูคู่ปรับกันโดยธรรมชาติเลย พวกคุณปกป้องแผ่นดินจีนตอนยังมีชีวิต พอตายไปก็กลายเป็นวีรชนผู้ภักดี คอยคุ้มครองประชาชนต่อ ผมนับถือพวกคุณสุด ๆ เลยครับ”
ทหารผ่านศึกที่เป็นหัวหน้ากลุ่มยกมือขึ้นลูบหัวถังโต้วโต้ว แววสังหารบนใบหน้าก่อนหน้านี้หายวับไป แทนที่ด้วยความปลื้มใจและเมตตา
“หนุ่มน้อย เธอกับอาจารย์ก็เก่งมากเหมือนกัน ต้องขอบคุณพวกเธอที่ช่วยปกป้องชีวิตคนทั้งหมู่บ้านไว้”
“ไม่หรอกครับ เมื่อเทียบกับความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ของพวกคุณแล้ว เรื่องเล็กน้อยที่พวกเราทำเทียบไม่ติดเลย” ถังโต้วโต้วยิ้มเขิน ๆ
“พวกเราชนะสงครามแล้วใช่ไหม? ประเทศใหม่ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” ทหารหนุ่มวัยยี่สิบถึงสามสิบคนหนึ่งอดถามแทรกไม่ได้
พอเขาเริ่มถาม ทหารคนอื่น ๆ ก็พากันถามขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น
“ตอนนี้ผ่านจากยุคสงครามมาแล้วกี่ปี? ประชาชนมีกินอิ่มกันหรือยัง?”
“ประเทศเรามีอาวุธและกระสุนเพียงพอหรือยัง? จะไม่มีศัตรูมารุกรานเราอีกแล้วใช่ไหม?”
“เราผลิตรถยนต์เล็ก ๆ เองได้หรือยัง? เด็ก ๆ ไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายได้เข้าเรียน มีหนังสืออ่านกันหรือยัง?”
“ตอนนี้ทุกบ้านติดตั้งโทรศัพท์กันได้แล้วหรือยัง? ฮ่องกงกับมาเก๊ากลับคืนสู่อ้อมกอดของมาตุภูมิหรือยัง?”
“เทคโนโลยีของเราพัฒนาไปถึงไหนแล้ว? สถานะในสหประชาชาติดีขึ้นบ้างหรือยัง? พวกนั้นยังกล้าดูถูกเราอยู่ไหม?”
หลังเสียชีวิตในสนามรบ พวกเขาก็หลับใหลมาโดยตลอด เจียงอวี๋กับถังโต้วโต้วเป็นคนปลุกพวกเขาขึ้นมา พวกเขาจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากตายไป