“ไม่ ไม่ ไม่ใช่ ไม่ได้ตั้งใจ!” ลูกชายทั้งสามของหลี่เหล่าฮั่นไม่เคยเจอเรื่องใหญ่โตอะไร พอถูกหลี่เหล่าฮั่นทำให้ตกใจ ก็ยอมรับผิดและขอโทษออกมาโดยไม่รู้ตัวทันที
“พ่อ พ่อ พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เป็นพ่อเอง… พ่อไม่ยอมเอาเงินชดเชยให้พวกเรา บอกว่าจะเอาไปตั้งตัวให้ลูกสี่ พวกเราเลยโมโห เผลอลงมือแรงไป…”
“พ่อ พวกเราไม่ได้เจตนาจริง ๆ แค่อยากบีบให้พ่อยอม ไม่คิดว่าจะออกแรงมากเกินไป ก็เลย…”
ทั้งสามตัวสั่นงันงก พูดแก้ตัวตะกุกตะกัก สีหน้าราวกับใกล้จะร้องไห้
หลี่เหล่าฮั่นหัวเราะเสียงเย็นแหบพร่า “ไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ? แล้วหลังจากฉันตาย พวกแกสามคนก็แบ่งเงินชดเชยของฉันกัน แถมยังเที่ยวปล่อยข่าวว่าฮวาทำร้ายฉัน ทรมานฉันจนอดตาย ทำให้เขาถูกด่าถูกเยาะเย้ยไปทั่ว
“นั่นก็ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกันหรือไง?”
“ผม… พวกผม…”
คราวนี้ลูกชายทั้งสามพูดไม่ออก ได้แต่เอ่ออ้า หน้าแดงก่ำ สายตาล่อกแล่กไม่กล้าสบตาเขา
“พี่หลี่ นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ผู้ใหญ่บ้านทนไม่ไหว จึงเดินเข้าไปถาม
ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของหลี่เหล่าฮั่นจ้องลูกชายทั้งสาม พอนึกถึงภาพก่อนตาย น้ำตาสองสายก็ไหลออกจากดวงตา
หลี่เหล่าฮั่นเป็นคนจิตใจดี ตั้งแต่วันที่พาลูกบุญธรรมกลับบ้าน เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะเลี้ยงดูอีกฝ่ายเหมือนลูกแท้ ๆ และปฏิบัติต่อลูกทุกคนอย่างเท่าเทียม
หลังภรรยาเสียชีวิต เขาทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ไม่ยอมกินดีอยู่ดีหรือซื้อเสื้อผ้า เงินทั้งหมดเอาไปเลี้ยงลูกทั้งสี่คน
เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจเกือบครึ่งชีวิต สร้างบ้านให้ลูกชายสามคนทีละหลัง จัดหาภรรยาให้พวกเขา แต่พอถึงคราวลูกชายคนที่สี่ ทั้งสามกลับไม่ยอม