ผู้ใหญ่บ้านสูบยาเส้นคำหนึ่ง ก่อนพูดอย่างหดหู่ว่า “นั่นสิ วันนี้เป็นคืนวิญญาณกลับบ้านในคืนวันที่เจ็ดของหลี่เหล่าฮั่น ตะเกียงนำทางกับขี้เถ้าหญ้าเตรียมไว้พร้อมแล้ว รอแค่เขากลับมา”
ตะเกียงนำทางหมายถึงการแขวนโคมขาวไว้สองดวงตรงหน้าประตูบ้าน เพื่อช่วยนำทางให้ผู้ตายหาทางกลับบ้านเจอ
ส่วนขี้เถ้าหญ้าจะนำไปโปรยไว้ในลานบ้าน ว่ากันว่ามันสามารถทิ้งรอยเท้าของวิญญาณไว้ได้ เพื่อยืนยันว่าดวงวิญญาณกลับบ้านแล้วหรือยัง
จากนั้นทุกคนก็ไม่พูดอะไรอีก ต่างรอคอยให้ยามจื่อมาถึงอย่างเงียบ ๆ
เวลาห้าทุ่มครึ่ง เมฆดำก้อนหนึ่งบดบังดวงจันทร์ ฝูงกาบินร้องเสียงแหบห้าวผ่านท้องฟ้า ราตรียิ่งมืดมิดขึ้นทุกที
ทันใดนั้น ประตูลานบ้านที่ปิดอยู่ก็เปิดออกดัง “ปัง” ตามมาด้วยลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งพัดโหมเข้ามา
พวงหรีดปลิวไหวส่งเสียงฟู่ฟ่าตามแรงลม ส่วนเงินกระดาษในลานก็ปลิวว่อนเต็มฟ้า
“มาแล้ว! ดูบนพื้นเร็ว!” เจียงอวี๋ร้องเตือนทุกคน
ภายใต้สายตาของผู้ใหญ่บ้าน พี่น้องทั้งสี่คน และชาวเน็ตนับล้าน บนขี้เถ้าหญ้าตรงพื้นหน้าประตูก็ปรากฏรอยเท้าสองรอยขึ้นมาอย่างชัดเจน!
ไม่นาน รอยเท้าก็เพิ่มจากสองเป็นสาม จากนั้นเป็นสี่ เป็นห้า...
ทอดยาวตรงไปยังศาลพิธีศพ
ราวกับมีคนที่มองไม่เห็นกำลังเดินไปทีละก้าว
“อ๊าก!!”
ขณะที่ชาวเน็ตกลั้นหายใจ ดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นเต้น เสียงกรีดร้องสุดขีดด้วยความหวาดกลัวของลูกชายคนที่สามตระกูลหลี่ก็ดังขึ้นจากศาลพิธีศพ
เสียงนั้นแหบพร่าไม่น่าฟัง แฝงความหวาดผวาอย่างหนักจนทุกคนสะดุ้งกันไปหมด