“พ่อ!” หลี่ชิ่งฮวาบุตรบุญธรรมคุกเข่าลงข้างเท้าหลี่เหล่าฮั่น กอดขาเขาแล้วร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้า
“พ่อ ทั้งหมดเป็นเพราะลูกอกตัญญู ถ้าวันนั้นลูกไม่ออกไปข้างนอก พวกมันก็คงไม่มีโอกาสลงมือ พ่อก็ไม่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม พ่อ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูก พาพวกลูกไปด้วยเถอะ!”
หลี่เหล่าฮั่นมีน้ำตาโลหิตไหลอาบแก้มสองสายเช่นกัน เขาพยุงลูกชายขึ้นอย่างอ่อนแรง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความปลื้มใจ ก่อนยื่นมือไปแตะแก้มของอีกฝ่าย
“ลูกเอ๋ย เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับแกด้วย ตั้งแต่เล็กจนโต พ่อเห็นมาตลอดว่าแกเป็นเด็กดีและกตัญญู ตอนพ่อเป็นอัมพาตนอนติดเตียงอยู่ 3 ปี แกดูแลพ่อทั้งวันทั้งคืนโดยไม่เคยห่าง พ่อรู้หมดทุกอย่าง
“พ่อแก่แล้ว ทำอะไรได้ไม่มาก ที่พอทำได้ก็มีแค่ช่วยแกให้เต็มที่ จะได้ตั้งตัวมีครอบครัวเร็ว ๆ เงินแสนก้อนนั้นพ่อเตรียมไว้ให้แกตั้งแต่แรกแล้ว”
“ไม่ พ่อ ผมไม่เอา!” หลี่ชิ่งฮวาปฏิเสธทันที สะอื้นไห้จนมูกน้ำตาไหลพราก “พ่อเลี้ยงผมมาจนโต บุญคุณของพ่อชาตินี้ผมก็ชดใช้ไม่หมดแล้ว จะให้ผมเอาเงินของพ่อได้ยังไง”
หลี่เหล่าฮั่นถอนหายใจ ลูบหัวเขาพลางพูดด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ “ไอ้สารเลวสามคนนั่นมีบ้านใหม่ มีเมียกันหมดแล้ว แต่คนที่ดีที่สุดอย่างแกกลับยังอยู่บ้านมุงกระเบื้องเก่าที่ฝนรั่ว แถมไม่มีใครช่วยหาคู่ให้ด้วย
“ถ้าพ่อไม่แบ่งให้เท่า ๆ กัน พ่อตายไปก็ไม่สงบหรอก!”
“พ่อ ผมไม่อยากให้พ่อจากไป ถ้าพ่อไปแล้ว ผมก็ไม่เหลือญาติสักคน!” หลี่ชิ่งฮวาร้องไห้หนักกว่าเดิม