บทที่ 18 หินเปิดทาง
ยามใกล้รุ่ง หมู่บ้านพักอาศัยเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลม
หลู่เฉินนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรถตู้สีเทาคันนั้น อาศัยแสงไฟถนนกับเงาของตัวรถ ไล่ตรวจดูอุปกรณ์ใต้ท้องรถทีละจุดอย่างละเอียด
แถบรัดพันไว้อย่างแน่นหนา ผูกเป็นปมสองชั้น ฝีมือช่ำชอง บริเวณเหนือแถบรัดมีวัตถุสีเทาเข้มขนาดเท่ากำปั้นแนบอยู่กับด้านในของโครงรถ ถูกพันด้วยเทปกันน้ำสีดำสามชั้น เผยให้เห็นโลหะเพียงมุมหนึ่ง
เขาสอดมือเข้าไป แต่ยังไม่แตะตัวอุปกรณ์ ปลายนิ้วค่อย ๆ ไล้ไปตามขอบเทปจนครบรอบ แล้วสัมผัสได้ถึงจุดนูนสองจุด จุดหนึ่งอยู่ด้านข้าง อีกจุดอยู่ด้านล่าง
ทั้งสองจุดเป็นจุดระเบิด จุดที่อยู่ด้านหน้าเป็นชนวน ส่วนด้านล่างเป็นชนวนสำรอง
เขาชักมือกลับ แล้วไล่ทบทวนโครงสร้างของสิ่งนั้นในใจ
อุปกรณ์จุดระเบิดทางไกลระดับทหาร บวกกับระบบลวดสะดุดที่ต่อวงจรขนานกันอีกชุดหนึ่ง ปลายลวดลากไปตามโครงรถจนถึงขอบยางรถ เพียงรถขยับแล้วทับโดนลวด ก็จะระเบิด มีทางอยู่สองทาง ไม่ว่าทางไหนทำงานก็จบ
นี่ไม่ใช่ระเบิดทำเองแบบลวก ๆ ที่ประกอบขึ้นข้างทาง แต่มันเป็นอุปกรณ์ที่สร้างตามแบบแปลน งานประณีตเป็นระเบียบ การจัดวางสะอาดเรียบร้อย มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือมือเก่า
หลู่เฉินยังคงนั่งยองอยู่ตรงนั้น ไม่รีบร้อนลงมือ
เขาจัดเครื่องมือในมือให้เข้าที่ก่อน มีดใบหนึ่ง คีมปากแหลมหนึ่งอัน และเทปพันสายไฟหนึ่งม้วน จากนั้นเอียงศีรษะแนบกับใต้ท้องรถ หลับตาฟังอยู่สิบกว่าวินาที เมื่อไม่ได้ยินเสียงกลไกทำงาน ก็แสดงว่าไม่ใช่ระเบิดตั้งเวลา แต่เป็นแบบสั่งงานทางไกลหรือจุดชนวนด้วยลวดสะดุด
เขาลืมตา สอดมือเข้าไป ใช้ใบมีดกรีดผ้าหุ้มชั้นนอกสุดตามขอบเทปทีละนิด
เขากรีดอย่างช้า ๆ ทุกครั้งที่กรีดก็จะหยุดตรวจดู
อากาศยามใกล้รุ่งเย็นสบาย ท้ายทอยของเขามีเหงื่อซึมออกมาบาง ๆ แต่มือที่กำลังทำงานกลับมั่นคงและสม่ำเสมอ ไม่สั่นแม้แต่น้อย
เมื่อแกะเทปชั้นแรกออก ตัวอุปกรณ์สีเทาดำด้านในก็เผยให้เห็น เขามองตำแหน่งชนวนจนชัดเจน แต่ไม่แตะต้อง กลับอ้อมไปจัดการวงจรไฟฟ้าก่อน
คีมปากแหลมสอดเข้าไปหนีบสายไฟเส้นหนึ่ง เขากลั้นหายใจ บิดข้อมือเบา ๆ สายไฟก็ขาด
มีเสียง “กึก” เบา ๆ ดังขึ้น