เสิ่นเยี่ยนเหิงออกจากห้องตั้งแต่เช้า ก็เห็นอาซุ่นยืนเฝ้าอยู่ใต้ระเบียง ในอ้อมแขนกอดห่อผ้าเก่าไว้
อาซุ่นไม่ได้หลบ เขาถูมือไปมา “คุณชายครับ แม่ผมยังรอเงินไปซื้อยา ผมไม่ได้จะไปนะครับ แต่ที่บ้านรอไม่ไหวจริง ๆ”
เสิ่นเยี่ยนเหิงมองเข้าไปในลาน เห็นคนงานทั้ง 16 คนมากันครบแล้ว เพียงแต่ยังมีอีกคนยืนลังเลอยู่ตรงประตู บ้างก็ก้มหน้า บ้างก็แอบมองไปทางห้องบัญชี ไม่มีใครพูดถึงเรื่องขนของวันนี้สักคน
หัวใจเขาหนักอึ้ง
เมื่อวานเขาแย่งเส้นด้ายฝ้าย 8 หีบกลับมาได้ จึงดีใจอยู่ทั้งคืน แต่คนงานกลับแทบหาเงินค่าอาหารในบ้านไม่พอแล้ว
“วางห่อผ้าไว้ก่อน ไปเรียกทุกคนเข้ามา วันนี้จะแจกค่าแรง”
อาซุ่นนึกว่าตัวเองฟังผิด เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังวิ่งออกไปทันที
แต่คนงานที่ยืนอยู่ตรงประตูยังไม่ขยับ จนเพื่อนร่วมงานดึงแขน เขาถึงก้าวข้ามธรณีประตูอย่างลังเล ที่เอวเหน็บจดหมายทวงหนี้ไว้ฉบับหนึ่ง มุมกระดาษยับย่นเพราะถูกกำไว้แน่น เสิ่นเยี่ยนเหิงเห็นดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนของเขาแล้วรู้สึกไม่สบายใจนัก จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เสิ่นเยี่ยนเหิงเข้าไปในห้องบัญชี แล้วยกหีบค่าแรงออกมาจากด้านในสุดของตู้ ก่อนที่บิดาจะถูกควบคุมตัว ท่านได้ให้คนเตรียมเงินก้อนนี้ไว้แล้ว เพียงแต่ช่วงสองวันที่ผ่านมาบ้านวุ่นวายจนไม่มีใครกล้าเปิดตู้
เขาหาใบรายการค่าแรงออกมา แล้วแบ่งเงินหยวนไว้ใต้ชื่อของแต่ละคน จากนั้นก็ขอให้เหวินซู่เสียนที่เพิ่งมาถึงช่วยขานจำนวนเงิน
ด้านนอกค่อย ๆ มีคนเบียดเสียดกันเข้ามา แม้แต่คนงานที่ยืนอยู่ข้างประตูใหญ่ก็เข้ามาแล้ว แต่ยังไม่กล้าเข้าไปใกล้โต๊ะ
“เงินที่ค้างพวกคุณอยู่ 480 หยวน วันนี้จ่ายครบแล้ว เข้ามาทีละคน รับเงินแล้วนับให้เรียบร้อย”
ถุงเงินหยวนถุงแรกตกอยู่ในมืออาซุ่น หนักอึ้ง เขาใช้นิ้วโป้งไล่นับเหรียญหนึ่งรอบ มุมปากค่อย ๆ คลี่เป็นรอยยิ้ม ก่อนรีบเก็บเงินใส่ถุงที่แนบตัวไว้
คนที่อยู่ด้านหลังเริ่มขยับตาม ในห้องมีเสียงเหรียญเงินกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง บางคนหยิบมานับซ้ำถึงสองรอบ บางคนก็ขอลาครึ่งชั่วยามทันที เพราะอยากเอาเงินกลับไปให้ที่บ้านก่อน
จดหมายยับ ๆ ฉบับนั้นก็ถูกหยิบออกมาเช่นกัน
คนงานคำนวณยอดเงินตามที่เขียนไว้ในจดหมาย แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจยาว ไหล่ที่เกร็งอยู่พลอยคลายลงตาม เขาบอกว่าเจ้าของบ้านเช่ารอมาหลายวันแล้ว หากวันนี้ยังหาเงินมาไม่ได้ ทั้งครอบครัวก็ต้องย้ายไปหาที่อยู่ใหม่ พูดจบเขาก็รู้สึกกระดากอยู่บ้าง หยิบถุงเงินแล้วเดินออกไป
เสิ่นเยี่ยนเหิงอนุญาตทีละคน “กลับมาก่อนเที่ยงนะ พวกเรายังมีงานต้องทำ”
เมื่อคนสุดท้ายรับเงินเสร็จ หีบค่าแรงก็ว่างเปล่า คนงานสองสามคนที่หอบห่อผ้ามาด้วยวางมันไว้ที่ห้องเฝ้าประตู แล้วกลับมายืนในลานอีกครั้ง
อาซุ่นเดินมาหาเขา “คุณชายครับ วันนี้จะเริ่มขนของจากที่ไหนก่อนครับ?”
คำพูดนี้ทำให้หัวใจเสิ่นเยี่ยนเหิงอุ่นวาบ คนยังไม่แยกย้าย เรื่องต่าง ๆ ก็ยังมีทางทำต่อ
เหวินซู่เสียนปิดใบรายการค่าแรง แล้วเหลือบมองหีบเงินอีกใบที่ปิดผนึกไว้ “เงินมัดจำ 3,200 หยวนที่เจ้าของสินค้าทิ้งไว้ ยังอยู่ที่นี่ค่ะ”
“เก็บไว้ก่อน พอส่งของแล้วค่อยคืนให้เขา” เสิ่นเยี่ยนเหิงพูดจบก็กลับไปหยิบเงินหยวน 2,000 เหรียญที่ได้จากการจำนำของส่วนตัวเมื่อวาน
เงินหยวนถูกแบ่งใส่ถุงผ้าหลายใบ ยกขึ้นมาแล้วหนักมือไม่น้อย เขาปิดประตูห้องสนิท ใช้ฝ่ามือกดลงบนถุง ใจยังอดเสียดายไม่ได้
นี่เป็นเงินสดเชียวนะ ถ้าจะเอาไปแลกจริง ๆ ก็ต้องให้มันช่วยทำเรื่องสำเร็จให้ได้!
“แลกเปลี่ยน”
ถุงผ้าใต้ฝ่ามือยุบลงไป และแทบจะในเวลาเดียวกัน ตัวอักษรสองบรรทัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【เงินของตนเอง 2,000 หยวน แลกเปลี่ยนสำเร็จ แต้มกิจการ: 20】
【เปิดใช้การสแกนกิจการขั้นพื้นฐาน: เมื่อสัมผัสอุปกรณ์ที่หยุดใช้งาน จะสามารถตรวจดูตำแหน่งขัดข้องและภาพแสดงขั้นตอนถอดประกอบอย่างง่ายได้】
ดวงตาเสิ่นเยี่ยนเหิงเป็นประกาย
เมื่อวานเขายังกังวลอยู่เลยว่า รถบรรทุกของที่บ้านเสียไปสองคัน แม้แต่ตาชั่งตรวจน้ำหนักก็ต้องหาที่อื่นมาใช้ ตอนนี้ตรวจหาจุดเสียได้โดยตรง ของที่อยู่ตรงหน้าก็เป็นของให้ทดลองพอดีไม่ใช่หรือ?
เขาเก็บถุงเปล่าแล้วรีบไปที่ลานหลังบ้าน ใต้กำแพงมีรถบรรทุกล้อไม้จอดอยู่ คานลากรถเอียงอยู่บนพื้น ส่วนแกนล้อมีคราบน้ำมันดำจับเป็นชั้น
อาซุ่นเดินตามมา “คันนี้พอใส่ของหนักก็ขยับไม่ไหวครับ ก่อนหน้านี้เชิญคนมาดู เขาบอกว่าต้องเปลี่ยนแกนล้อทั้งชุด นายท่านเห็นว่าแพงเกินไป เลยให้จอดทิ้งไว้ก่อน”
เสิ่นเยี่ยนเหิงย่อตัวลง วางฝ่ามือบนโครงรถ
ทันใดนั้นก็มีเงาสีแดงสว่างขึ้นในปลอกแกนล้อด้านขวา ข้าง ๆ ปรากฏลำดับขั้นตอนการถอดประกอบอย่างง่าย เริ่มจากหนุนตัวรถ จากนั้นถอดสลักแกนล้อ ถอดล้อ แล้วนำเศษเหล็กที่ติดอยู่ข้างในออกมา
เขาแทบอยากหัวเราะ
แกนล้อทั้งแท่งยังดีอยู่แท้ ๆ ที่แท้มีของชิ้นเล็กแค่นี้ติดอยู่ข้างใน!
มีภาพนี้แล้ว แม้แต่ลำดับการถอดล้อก็เห็นชัดเจน เขาดูทิศทางให้แน่ใจก่อน แล้วค่อยแตะสลักแกนล้อที่ขึ้นสนิม
“ไปเอาท่อนไม้มา แล้วก็เอาคีมเหล็ก ค้อนกับประแจมาด้วย อาซุ่น ช่วยหนุนฝั่งนี้ให้แน่นหน่อย”
คนงานหลายคนพากันล้อมเข้ามา
มีคนเตือนให้เขาอย่าเอามือไปเปื้อน แต่เสิ่นเยี่ยนเหิงพับแขนเสื้อขึ้นแล้ว สอดลิ่มไม้เข้าไปใต้ล้อเรียบร้อย
เมื่อหนุนตัวรถให้มั่นคงแล้ว เขาก็มองหาสลักแกนล้อตามภาพ สนิมเกาะแน่นมาก เขาจึงทาน้ำมันก่อน แล้วให้อาซุ่นจับเหล็กรองไว้ ส่วนตัวเองใช้ค้อนค่อย ๆ เคาะออกทีละนิด
เคร้ง เคร้ง เคร้ง พอเคาะครั้งที่สาม สลักก็คลายออกในที่สุด
เขาถอดล้อออก เศษเหล็กที่อยู่ในปลอกแกนล้อเผยให้เห็น คีมหนีบมันไว้แล้วดึงออก ตะปูเหล็กหักสั้น ๆ ชิ้นหนึ่งก็ตกลงบนพื้น ยังมีเชือกป่านเก่าพันแน่นติดมาด้วย
“ถึงว่าดันไม่ไป!” อาซุ่นหยิบตะปูขึ้นมา “ยิ่งออกแรงดัน เชือกก็ยิ่งพันแน่น”
เสิ่นเยี่ยนเหิงดึงใยป่านที่เหลือออก เช็ดคราบโคลนทราย แล้วตรวจดูแผ่นรองที่เงาสว่างชี้ให้เห็น แผ่นเหล็กนั้นสึกจนขอบบาน เขาหาชิ้นส่วนที่ใช้แทนกันได้จากตะกร้าอะไหล่เก่า แล้วทาน้ำมันลงบนปลอกแกนล้อ
ตอนใส่ล้อกลับ เขาเกือบวางแผ่นรองกลับด้าน แต่ภาพตรงหน้าหมุนเปลี่ยนไปเพื่อเตือนทิศทาง เขาจึงหยุดจัดตำแหน่งใหม่ให้ถูกต้อง แล้วค่อยดันล้อกลับเข้าที่
หลังจากง่วนอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม มือเขาก็ดำเป็นคราบ เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก
เมื่อใส่สลักแกนล้อเรียบร้อย เสิ่นเยี่ยนเหิงจับคานลากรถแล้วดึงไปข้างหน้า ล้อที่เมื่อครู่ยังฝืดหนักหมุนไปครึ่งรอบบนแผ่นหิน ส่งเสียงเบา ๆ
อาซุ่นเบิกตากว้าง เขายื่นมือไปช่วยดันอีกแรง รถบรรทุกก็ไหลไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
“รถเปล่าวิ่งได้แล้ว ยังต้องลองบรรทุกของหนัก” เสิ่นเยี่ยนเหิงกดความยินดีไว้ แล้วให้คนขนก้อนอิฐเก่าตรงมุมลานใส่กระสอบ ยกมาใช้ถ่วงรถ
กระสอบอิฐหลายใบวางลงไป โครงรถก็ยุบต่ำลง คนงานสองคนยกคานลากขึ้น แล้วเข็นวนไปรอบลาน ก่อนจะผ่านธรณีประตูที่นูนขึ้นเล็กน้อย ล้อก็ยังหมุนได้คล่องเหมือนเดิม
เสิ่นเยี่ยนเหิงเดินตามอยู่ข้าง ๆ ตั้งใจให้พวกเขาหยุดรถ แล้วเริ่มออกตัวจากจุดเดิมอีกครั้ง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือรถเปล่าวิ่งได้ดูดี แต่พอออกแรงกลับติดขัด อาซุ่นย่อตัวออกแรงดัน ล้อก็กลิ้งข้ามธรณีประตูไปอย่างมั่นคง เชือกที่ปากกระสอบแกว่งเบา ๆ เท่านั้น เขายื่นมือไปแตะปลอกแกนล้อ มันก็ไม่ได้ร้อนจนลวกมือ
คนงานอาวุโสที่เมื่อครู่ยังกังวลว่าเขาจะรื้อรถพัง เดินตามดูไปครึ่งรอบ จู่ ๆ ก็ตบต้นขาตัวเองดังฉาด
“สำเร็จแล้ว! คราวนี้ใช้ได้จริง ๆ พรุ่งนี้เช้าเราก็ไม่ต้องเช่ารถเพิ่มอีกคันแล้ว!”
อาซุ่นเข็นรถบรรทุกที่เต็มไปด้วยของกลับมา ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “คุณชายครับ คุณไปเรียนฝีมือแบบนี้มาจากไหนครับ?”
“หาให้เจอก่อนว่าตรงไหนเสีย แล้วค่อยถอดออกมาดู” เสิ่นเยี่ยนเหิงเช็ดเหงื่อ แต่ในใจกลับเบิกบานสุด ๆ
เดิมทีรถคันนี้จอดพิงกำแพงให้ฝุ่นจับ ตอนนี้กลับขนของได้แล้ว คนที่เพิ่งรับค่าแรงมาก็มีงานทำด้วย
พอบิดากลับมา เห็นว่ารถวิ่งได้และคนยังอยู่ครบ ท่านคงสบายใจขึ้นบ้าง เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยกมือเคาะแผ่นไม้ของรถที่แน่นหนา แม้แต่น้ำมันดำที่เปื้อนข้อนิ้วก็ไม่รู้สึกขัดตาแล้ว
เขาให้ทุกคนตรวจเชือกรถ ผ้าใบกันฝน และกระบะรถอีกครั้ง ของชิ้นไหนเสียก็แยกออกมาทันที ไม่นานเสียงยกแผ่นไม้และลากเชือกก็ดังขึ้นทั่วลาน ครึกครื้นกว่าเมื่อตอนเช้าไม่รู้ตั้งเท่าไร
ซางจืออี้มาถึงในเวลานี้พอดี
เธอหลบรถที่กำลังเข็นออกไป แล้วมองใบหน้าเสิ่นเยี่ยนเหิงแวบหนึ่ง ก่อนกลั้นยิ้มพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้ผืนหนึ่ง
“คุณเช็ดหน้าก่อนเถอะ ด้านขวามีคราบดำอยู่เส้นหนึ่ง ถ้าไม่รู้ คงนึกว่าคุณชายตระกูลเสิ่นมุดกองถ่านมาเสียอีก”
เสิ่นเยี่ยนเหิงเช็ดสองที “รถกลับมาใช้งานได้แล้ว เปื้อนดำหน่อยก็คุ้ม”
เธอเดินไปข้างรถ จับคานลากรถลองด้วยตัวเอง แล้วพยักหน้า “เบาแรงจริง ๆ ด้วย เจ้าของสินค้าที่ฉันนัดไว้ 6 รายจะไปที่ร้านผ้าตอนบ่าย คุณก็มาด้วยนะ พวกเราจะคุยกับพวกเขาให้ดี ตอนนี้ทุกคนกำลังกังวลว่าสินค้าของตัวเองจะตกไปอยู่ในมือคนอื่นอีก”
เสิ่นเยี่ยนเหิงรับคำ แล้วข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ภารกิจที่เตรียมไว้: ขอรับมอบหมายขนส่งสินค้าจาก 6 ครัวเรือน และขอยืมแท่นชั่งที่ซ่อมได้พร้อมใบอนุญาตตรวจซ่อม เมื่อทำสำเร็จจะได้รับคูปองซ่อมอุปกรณ์ 1 ใบ】
คูปองซ่อม! เขาก้มมองรถบรรทุกที่วิ่งได้แล้ว ดวงใจก็ฮึกเหิมขึ้นอีก
ถ้าเป็นปัญหาเล็กน้อยก็ลงมือจัดการเองได้ แต่หากเจอของชิ้นใหญ่ที่มีอะไหล่หัก ก็ยังมีหนทางนี้ พรุ่งนี้ตาชั่งที่ต้องใช้รับสินค้าก็อาจจัดการได้เหมือนกัน
เขาพับผ้าเช็ดหน้าเก็บ แล้วเงยหน้าถามซางจืออี้ “คนจากทั้ง 6 บ้านจะมากันหมดไหม?”
“มาหมด” เธอยื่นจดหมายที่เพิ่งส่งมาถึงให้เขา “แต่สวี่เม่าก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาบอกว่าหาคนซื้อให้พวกเขาไว้แล้ว”