คนขับรถฮัมเมอร์เปลี่ยนเป็นเสิ่นอี้ ส่วนเวินโหรวนั่งข้าง ๆ คอยบอกทิศทาง
“พุ่งออกจากถนนตรงนี้ แล้วเลี้ยวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ หักมุม 25 องศา!”
ต้องขอบคุณแผนที่ไฮเทคที่แสดงตำแหน่งของพวกเขาแบบเรียลไทม์ ไม่อย่างนั้นเวินโหรวคงกะระยะกับทิศทางได้ยากจริง ๆ
“บอกฉันว่าซ้ายหรือขวา ไม่ใช่ตะวันออกหรือตะวันตก!” เสิ่นอี้ตะโกน
“ซ้าย!” เวินโหรวตะโกนตอบ
เสิ่นอี้เหยียบคันเร่ง รถฮัมเมอร์พุ่งชนราวกั้นข้างถนนอย่างแรง ก่อนแล่นออกไปบนพื้นที่ราบข้างทาง
แม้ความเร็วของรถฮัมเมอร์จะสู้รถสปอร์ตสีแดงคันนั้นไม่ได้ แต่ก็ได้เปรียบตรงที่สมรรถนะมั่นคง แข็งแรงทนทาน และแล่นไปได้อย่างอิสระบนภูมิประเทศหลากหลายแบบ
เสิ่นอี้ขับรถฮัมเมอร์พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกระทิงตาแดงที่กำลังพุ่งชนเป็นครั้งสุดท้าย รถพุ่งเข้าไปในบ้านของชาวบ้านหลังหนึ่ง ชนบ้านทั้งหลังพังครืน แล้วบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้าไปตลอดทาง
หากมองจากบนฟ้า จะเห็นรถฮัมเมอร์ที่เสิ่นอี้ขับราวกับรถปราบดินขนาดใหญ่ กำลังขะมักเขม้นทำงานรื้อถอนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เขาทุ่มเทกับงานอย่างเต็มที่ แถมยังทำได้รวดเร็วอย่างยิ่ง ภายในเวลาเพียงหนึ่งนาทีก็รื้อบ้านเรือนไปหลายสิบหลัง เปิดเส้นทางใหม่กลางย่านที่พักอาศัยได้สำเร็จ ทั้งยังทิ้งลูกศรสีดำหนาทึบไว้บนแผนที่
เบื้องหน้าของลูกศรนั้นคือย่านใจกลางเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของนิวยอร์ก ตึกสูงเรียงราย รถยนต์ขวักไขว่ ผู้คนเดินกันเต็มถนน...
“ขับตรงไปอีก 200 เมตร แล้วจะเข้าสู่ลานกลางฮาปี้ ต้องผ่านตรงนั้นถึงจะไปถึงถนนเส้นถัดไป ระวังด้วย แถวนั้นมีคนเยอะ” เวินโหรวหันกลับไปมองซากปรักหักพังยาวเหยียดด้านหลัง ชาวบ้านหลายสิบคนกำลังปีนออกมาจากซากนั้นแล้วด่าทอพวกเขา บางคนขับรถไล่ตามมาแล้ว
“หงหลาง!” เสิ่นอี้ตะโกน “ยิงให้พวกนั้นตกใจจนหนีไปให้หมด!”
“เข้าใจแล้ว!” หงหลางถือปืนกลโผล่ออกมาจากช่องหลังคารถ แล้วเริ่มยิงใส่พวกที่ไล่ตามมา
“ยิงข้างหน้า!” เสิ่นอี้พูดอย่างหงุดหงิด “ฉันให้เปิดทาง ส่วนคนข้างหลังจะไปสนใจพวกมันทำไม?”
“อ้อ!” หงหลางได้สติ รีบหันปากกระบอกปืนกลับไปทางเดิม
รถฮัมเมอร์พุ่งเข้าไปในลานกลางฮาปี้พร้อมเสียงคำราม