รางวัลที่มาอย่างกะทันหันทำให้เสิ่นอี้ตกอยู่ในภวังค์
เมื่อเทียบกับรางวัลที่ได้รับแล้ว สิ่งที่เสิ่นอี้สนใจยิ่งกว่าคือรางวัลนี้ได้มาอย่างไร
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินว่ามีใครได้รับรางวัลโดยที่ยังไม่มีภารกิจประกาศออกมา
ตอนนี้หงหลางยังคงบ่นพึมพำ “ไอ้โง่ ไอ้บื้อ ไอ้ปัญญาอ่อน ฉันไม่เคยเห็นคนทึ่มอย่างนายมาก่อนเลย ใช้แต้มโลหิต 500 แต้มเพื่อช่วยชีวิตคนที่มีแต้มโลหิต 20 แต้ม แถม 20 แต้มนี้ยังต้องแบ่งกันตั้ง 20 คน! ขาดทุนยับเลย! ฉันอุตส่าห์คิดมาตลอดว่านายเป็นอัจฉริยะเสียอีก”
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่จินกังก็มองเสิ่นอี้ด้วยสายตาเห็นใจ “นั่นเป็นยาช่วยชีวิตของนาย นายไม่ควรยกให้ทหารธรรมดา ๆ หรอก”
เสิ่นอี้มองสายตาดูแคลนของเหล่านักผจญภัย แล้วจู่ ๆ ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นในใจ
“หงหลาง นายเคยได้ยินไหมว่ามีรางวัลประเภทที่ได้รับได้ทั้งที่ยังไม่มีภารกิจประกาศออกมา?”
“นายหมายถึงรางวัลภารกิจเนื้อเรื่องเหรอ?” หงหลางตอบทันที “นั่นเป็นรางวัลในตำนาน ไม่มีใครรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะเปิดใช้งาน และไม่มีใครรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะสำเร็จ เรารู้แค่อย่างเดียวว่ารางวัลภารกิจเนื้อเรื่องพิเศษมาก มันจะปรากฏขึ้นหลังจากทำเงื่อนไขลับสำเร็จเท่านั้น ปกติแล้วมันไม่ได้ให้แต้มโลหิตหรือไอเทม แต่จะมอบสิทธิประโยชน์พิเศษบางอย่างให้ อาจช่วยให้ทำภารกิจได้ง่ายขึ้น หรือทำให้ได้รับผลตอบแทนมากขึ้นหลังทำภารกิจสำเร็จ แต่ทั้งหมดก็เป็นแค่ข่าวลือ ยังไงฉันก็ไม่รู้จักใครที่เคยได้รับรางวัลภารกิจเนื้อเรื่อง นายถามเรื่องนี้ทำไม?”
“เรื่องที่เล่ากันเป็นความจริง” เสิ่นอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น “เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้รับรางวัลมา น่าจะเป็นรางวัลภารกิจเนื้อเรื่อง”
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น เหล่านักผจญภัยต่างตกใจและกรูกันเข้ามา
เสิ่นอี้หยิบตราประทับโลหิตออกมาให้ดู รางวัลนั้นทำให้ทุกคนตะลึงจนพูดไม่ออก
เหล่านักผจญภัยไม่ได้ใส่ใจนักกับการได้รับสิทธิ์บัญชาการทหารกองพันพลร่มที่ 2