เดินมาได้ราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเสิ่นอี้ก็มองเห็นเมืองเล็ก ๆ ทรานซิลเวเนีย
ตราประทับโลหิตแจ้งว่าภารกิจหลักข้อหนึ่งเสร็จสิ้นแล้ว ได้รับแต้มโลหิต 200 แต้ม
แม้จะเรียกว่าตัวเมืองเล็ก ๆ แต่ทรานซิลเวเนียแท้จริงแล้วเป็นเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แม้จะเข้าสู่ศตวรรษที่ 19 แล้ว ทว่าพอมาถึงที่นี่ กลับให้ความรู้สึกราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในยุโรปยุคกลาง บ้านไม้เป็นสิ่งปลูกสร้างหลักของที่นี่ หลังคาส่วนใหญ่ปูด้วยฟาง บ้านแทบทั้งหมดเป็นอาคารสองชั้นเรียบง่าย มีกลิ่นอายชนบทอันสมถะ แทบไม่เห็นสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับคำว่าอุตสาหกรรมเลย
ชาวเมืองกลุ่มหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเห็นอันนากลับมา ต่างก็หยุดงานในมือ
“พี่อันนา!” เด็กหญิงคนหนึ่งร้องเรียกเสียงดัง
“เฮ้ ลิลี่ วันนี้สวยจริง ๆ นะ” อันนาโบกมือตอบ
“โอ้ เจ้าหญิงอันนาของเรากลับมาแล้ว ดีใจจริง ๆ ที่เธอยังมีชีวิตอยู่ คราวนี้ฆ่ามนุษย์หมาป่าไปกี่ตัวล่ะ?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านไม้ พลางโบกจอบในมือเรียกอันนา
“ไม่ได้สักตัว พวกนั้นเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกวัน เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าลุงอีกนะ ลุงท็อด”
“อันนา เธอเป็นผู้หญิงนะ ต่อไปก็อย่าออกไปทำเรื่องแบบนี้บ่อยนักเลย” หญิงวัยกลางคนที่กำลังตักน้ำเอ่ยขึ้น
“ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ ป้าจูลี วันนี้ดูสดใสดีนะคะ”
ในฐานะทายาทตระกูลวาเลเรียส อันนามีชื่อเสียงไม่น้อยในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ เรียกได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญของที่นี่ ระหว่างทาง ชาวบ้านหลายคนต่างทักทายเธอ
ชายหนุ่มรูปร่างกำยำ หน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งขวางทางอันนาไว้ “อันนา ฉันเคยบอกแล้วว่าอย่าไปทำเรื่องอันตรายพวกนั้นอีก ถ้าจะไปจริง ๆ อย่างน้อยก็เรียกฉันไปด้วย”
“ไม่จำเป็นหรอก แกสเคน” อันนามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนสังเกตเห็นรอยแผลบนศีรษะของอีกฝ่าย เธอขมวดคิ้ว “ไปทะเลาะกับใครมาอีกแล้วสินะ”
ชายหนุ่มแบมือออก “มีขี้เมาสองคนไม่ยอมจ่ายเงิน นั่นไม่เรียกว่าทะเลาะกันหรอก แค่สั่งสอนพวกนั้นนิดหน่อยเอง...ว่าแต่ คนข้าง ๆ เธอเป็นใคร? ฉันไม่คุ้นหน้าเลย”
ชายหนุ่มชี้เสิ่นอี้แล้วถามอันนา
“ไม่เกี่ยวกับนาย” อันนาไม่คิดจะแนะนำเสิ่นอี้ ทำเอาเขาแปลกใจ
แกสเคนมองเสิ่นอี้อย่างระแวดระวัง “คนต่างถิ่น มาที่นี่ทำไม?”