รถฮัมเมอร์แล่นอย่างบ้าคลั่งไปตามถนนในนิวยอร์ก อาคารสองข้างทางถอยหลังพรืด ๆ
เวินโหรวยืนอยู่บนรถ คอยใช้กล้องส่องทางไกลกวาดมองไปรอบด้านไม่หยุด
นครโลหิตไม่ได้แยกมนุษย์กลายพันธุ์ออกจากคนธรรมดาด้วยวิธีเฉพาะ หากต้องการแยกแยะว่าผู้ใดเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ก็ต้องอาศัยสายตาของเหล่านักผจญภัยคอยสังเกตและค้นหาเอง
พลังของมนุษย์กลายพันธุ์มาจากการเปลี่ยนแปลงของยีนในร่างกาย ดังนั้นรูปลักษณ์ของมนุษย์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่จึงแตกต่างจากคนทั่วไปอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นสีผิว รูปร่าง การแต่งกาย หรือพฤติกรรมความเคยชิน
สำหรับมนุษย์กลายพันธุ์ส่วนใหญ่ ความแตกต่างเหล่านี้มีเพียงเล็กน้อย แต่ในสายตาของเหล่านักผจญภัย ใครก็ตามที่มีจุดแตกต่างแม้เพียงนิดเดียวล้วนควรค่าแก่การจับตาและทดสอบ
“ข้างหน้าทางขวา 200 เมตร พบเป้าหมายน่าสงสัย!” เวินโหรวตะโกน
นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่เธอพบเป้าหมาย ก่อนหน้านี้ทั้งสามครั้งล้วนกลายเป็นเป้าหมายลวง
จินกังหักพวงมาลัย รถฮัมเมอร์หักเลี้ยวไปทางขวาอย่างแรง ก่อนพุ่งทะยานไปยังจุดที่เวินโหรวชี้ด้วยความดุดัน
บนถนนไกลออกไป ชายร่างผอมคนหนึ่งกำลังเดินอยู่ แววตาของเขาติดสีเขียวจาง ๆ และสีเขียวในดวงตานี่เองที่ทำให้เวินโหรวสงสัย
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เมื่อเห็นรถฮัมเมอร์พุ่งเข้าหาตนจากระยะไกลราวกับสายฟ้า เขาก็หันหลังวิ่งหนีเข้าไปในกลุ่มอาคารทันที
“ยืนยันตัวตนเป้าหมายแล้ว เขากำลังหนี!” เวินโหรวตะโกน
การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กลายพันธุ์กับมนุษย์ดำเนินมาระยะหนึ่งแล้ว มนุษย์กลายพันธุ์จึงระแวดระวังมนุษย์เป็นอย่างมาก
หากมีมนุษย์คนหนึ่งพุ่งเข้าหาคุณด้วยความเร็วเต็มกำลัง โอกาสแปดในสิบคืออีกฝ่ายรู้ตัวตนของคุณแล้วและกำลังลงมือจัดการโดยเฉพาะ
จินกังกับพวกจึงใช้วิธีนี้บีบให้มนุษย์กลายพันธุ์เผยตัวออกมาเอง
เมื่อได้ยินข่าว ทุกคนก็ฮึกเหิมขึ้นทันที
“หนีไม่รอดหรอก” หงหลางหัวเราะหึ ๆ พลางหยิบปืนออกมาจากตราประทับ
เขายกศูนย์เล็งที่ปากกระบอกปืนขึ้นเล็งชายร่างผอม พอล็อกเป้าหมายได้ก็เหนี่ยวไกเบา ๆ
เสียงปืนดังขึ้น กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง ในเวลาเดียวกัน ชายคนนั้นก็ออกแรงกระโจนไปยังตึกใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป