"ปั๋วเหวิน (ชื่อรองของลี่เซี่ยงหยู) ไปดูหน่อย"
"ขอรับ คุณหนู"
ลี่เซี่ยงหยูได้ฟังคำสั่งคุณหนู ไม่กล้าชักช้า รีบยกชายผ้ากระโดดลงจากรถม้าทันที
เขาเดินไปที่กรงเหล็ก กวาดตามองจีเหยาอย่างประเมิน
จีเหยาจับความปรารถนาที่แวบผ่านแววตาลี่เซี่ยงหยูได้อย่างคมคาย
ผู้ชายบนโลกนี้ล้วนหน้าเดียวกัน ในใจต้องการสิ่งใดกลับไม่เคยยอมพูดตรงๆ คอยแต่เก็บงำความคิดทำเป็นสง่างาม
บุรุษตรงหน้ากระดูกอ่อน มีใจคิด ไร้ใจกล้า
นางกลอกตา แผนการแล่นเข้าสมอง
"ขอท่านนายซื้อบ่าวเถิดเจ้าคะ"
เสียงจีเหยานุ่มนิ่ม แฝงน้ำเสียงเกียจคร้านอันเป็นเอกลักษณ์ของซีอวี่ สองมือจับลูกกรงเหล็ก โน้มกายมาด้านหน้าเล็กน้อย
"บ่าวฝึกโยคะแห่งแคว้นพุทธในซีอวี่มาตั้งแต่เด็ก ร่างกายอ่อนนิ่มนัก... ชำนาญหลายท่วงท่า ที่คนทั่วไปมิรู้"
นางจงใจเน้นคำว่า "ท่วงท่า"
ลี่เซี่ยงหยูฟังวจีนี้ ลูกกระเดือกเคลื่อนไหวอย่างควบคุมไม่ได้
เขาแอบชำเลืองมองบั้นเอวจีเหยาที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าคลุมเนื้อบางขาดวิ่น
เอวนั้นช่างบางเหลือเชื่อ ซ้ำยังขยับกายให้เห็นเนื้อขาวเนียนวาววับ สะกดสายตาจนพร่าเลือน
ในห้วงสมองพลันผุดภาพยั่วยวนนับไม่ถ้วน ตาที่จ้องมองเต็มไปด้วยตัณหาแทบจะล้นทะลัก
ทันใดนั้น รถม้ากลับมีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ
เสิ่นชิงชิวในอ้อมแขนประคองของสาวใช้ ค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า
ลี่เซี่ยงหยูเหลือบเห็นชายกระโปรงสีม่วงครามเข้ม สะดุ้งเยือกไปทั้งร่าง
จู่ๆ เขาก็หันไป ชี้นิ้วด่าจีเหยาอย่างรุนแรง
"ต่ำช้า! ไร้ยางอาย! อิสตรีเถื่อนจากซีอวี่ต่ำตม กลางแสงตะวันฉาย ยังบังอาจกล่าววจีหยาบหยาม ไร้ความละอาย!"
เขาเอ่ยจริยธรรม ใบหน้าเปี่ยมความถูกต้อง
"ข้าหลี่เซี่ยงหยูผู้โชกโชนตำรา เว้นแต่คุณหนูของข้าแล้ว จะมิมีวันหวั่นไหวต่อสตรีใด! จงอย่าให้คำพูดสกปรกแปดเปื้อนหูข้าที่นี่!"
ด้านข้าง ท่านหวังกลับร้อนใจ
ให้ตายเถอะ สินค้าซีอวี่นี่ยังมีเคล็ดดีเด่นเช่นนี้? เหตุไม่กล่าวก่อน!
หากคนอื่นแย่งชิงไป ไฉนจะไม่ขาดทุนย่อยยับ
ท่านหวังผลักทาสค้าที่ยืนขวาง ดึงธนบัตรห้าร้อยตำลึงออกมาจากอก ยัดใส่มืออีกฝ่ายทันที
"เงินให้เจ้า! ไขกุญแจเร็วเข้า คนนี้ข้าจะพาไป!"
ทาสค้ากุมธนบัตร ยิ้มแย้มยินดี
"ได้เลย! ท่านหวัง ท่านรอสักครู่ ข้าจะเปิดกรงเดี๋ยวนี้"
จีเหยาใจเต้นรัว
เด็ดขาด มิอาจตกในมือหมูอ้วนนี่ได้
นางเงยหน้า น้ำตาคลอ จับจ้องเสิ่นชิงชิวที่อยู่ไม่ไกล
เสิ่นชิงชิวยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าเย็นชา คล้ายทุกสิ่งรอบตัวไร้ความเกี่ยวข้องกับนาง
แต่จีเหยารู้ เมื่อครู่ในรถ สายตาที่สตรีนี้มองนาง ไม่ใช่ความเรียบง่าย
นางสูดลมหายใจลึก แล้วเปล่งเสียงสูงขึ้นอีก ด้วยความบ้าระห่ำที่ไม่สนสิ่งใดแล้ว
"หากคุณหนูมิได้รังเกียจ บ่าวสามารถปรนนิบัติคุณหนูพร้อมกันด้วย!"
คำพูดนี้ทำให้ทุกผู้คนอึ้งตะลึง
ลี่เซี่ยงหยูยิ่งเบิกตากว้าง มองจีเหยาราวกับมองคนเสียสติ
ทาสชั่วนี่ไม่กลัวตายหรือ?
กล้ากล่าววาจาทรยศเช่นนี้ต่อนายหญิงสกุลเสิ่น!
จีเหยาหากลับมิย่อท้อ สบตาดุดันของเสิ่นชิงชิวตรงๆ น้ำเสียงอ่อนลง แฝงไว้ซึ่งเล่ห์กลมรณะ
"ข้า...ย่อมรู้ใจสตรีดีเช่นกัน"
สายตาของนางและเสิ่นชิงชิวปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรง
ในดวงตาลึกล้ำเยือกเย็นคู่นั้นของเสิ่นชิงชิว จีเหยากลับเห็นคลื่นอารมณ์ที่ถูกเก็บกด
มุมปากจีเหยายกขึ้นเล็กน้อย
นางเข้าใจแล้ว คุณหนูเป็นพวกร่วมสาย
นายหญิงสกุลเสิ่นผู้สูงศักดิ์ หากก็คือหมายตาต้องการกายนางเช่นกัน
นางเดิมพันถูก
ชาติก่อนนางนั่งบัลลังก์แฟนนับหลายล้าน มิเพียงอาศัยสัญชาตญาณเฉียบคมและความกล้าบ้าบิ่น ยังคือการกล้าประกาศเปิดเผยรสนิยมหญิงรักหญิงต่อสาธารณะ
ทว่ายามนี้ นางอยู่ภายใต้กฎแบบแผนเคร่งครัดของต้าเซี่ย คำพูดของนางย่อมมิผิดอะไรกับการรนหาที่ตาย
แต่นั่นกลับเป็นทางรอดเดียวของนาง
จีเหยามองเสิ่นชิงชิว ลิ้นสีแดงสดค่อยๆ แลบออกมาอย่างช้าๆ แล้วบรรจงเลียริมฝีปากตัวเอง
การกระทำที่ทั้งยั่วเย้าและเปี่ยมการท้าทาย
เสิ่นชิงชิวยืนนิ่ง ภายใต้แขนเสื้อกว้าง นิ้วมือกำแน่นขึ้น
หัวใจนาง ในชั่วขณะนี้ เต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
คำว่า "รู้ใจสตรี" นั้น กระแทกอย่างแรงในมุมลับสุดของหัวใจ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นสตรีในกรงเหล็กผู้สกปรกมอมแมมแต่งดงามจับจิต ตวัดลิ้นเลียริมฝีปากเช่นนั้น
ลิ้นที่พลิ้วคล่องแคล่วถึงเพียงนี้ หาก.... เสิ่นชิงชิวขาชิดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ความร้อนรุ่มอย่างยากอธิบายพลุ่งพล่านจากก้นบึ้งหัวใจ
ทาสค้าหยิบลูกกุญแจออกมาแล้ว กำลังจะไขกุญแจกรงเหล็ก
"ข้าบอกแล้ว ให้รอ"
เสียงเย็นเยียบของเสิ่นชิงชิวแฝงไว้ด้วยอำนาจบังคับ ทาสค้าชะงักมือ หันมาฉีกยิ้มประจบประแจง
"คุณหนูท่านนี้ มีอะไรจะสั่งหรือขอรับ?"
เสิ่นชิงชิวยกมือขึ้น ชี้ไปยังจีเหยาในกรง
"นาง ข้าจะเอา แปดร้อยตำลึง"
คำพูดนี้ทำให้ชาวบ้านที่ล้อมดูพากันอื้ออึง
แปดร้อยตำลึงซื้อแค่ทาสนางหนึ่ง?
ราคาสูงลิบอย่างเด็ดขาด!
สีหน้าท่านหวังเปลี่ยนไป ไขมันบนใบหน้าสั่นระริก
เขามองจีเหยารูปร่างยั่วยวนในกรง ล้วนเสียดายจริงๆ
"คุณหนู เรื่องราวก็ต้องมีมาก่อนหลังมิใช่หรือ? ข้าจ่ายเงินแล้วนะ"
ท่านหวังกัดฟัน ตะโกนเสียงดัง
"ข้าเอ๊ย! สองพันตำลึง!"
เสิ่นชิงชิวกวาดตามองท่านหวังอย่างเย็นเยียบ
"คิดประลองเงินตรากับข้าหรือ?"
น้ำเสียงเสิ่นชิงชิวราบเรียบ ท่วงท่าเหยียดหยามต่อสิ่งมีชีวิตปรากฏขึ้น
นางเชยคางเล็กน้อย เอื้อนเอ่ยตัวเลขที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง
"สองพันตำลึง พร้อมทะเบียนทาสของนาง ข้าเอาทั้งหมด"
สองพันตำลึง!
ตลาดเงียบงันไร้เสียง
ในต้าเซี่ย ทาสต่างถิ่นกำยำล่ำสันคนหนึ่ง อย่างมากก็ขายแค่ห้าสิบตำลึง
สองพันตำลึง เพียงพอซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ในเมืองหลวงได้เลย!
ใบหน้าท่านหวังแดงก่ำ โกรธจนหอบแรง
"นี่...พวกเจ้าแย่งกันอย่างนี้ได้อย่างไร! ยังมีกฎหมายอยู่อีกหรือไม่!"
ลี่เซี่ยงหยูเห็นดังนั้น ก็ยืดอกขึ้นทันที ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้จมูกท่านหวังสบถ
"ตาหมาบอดของเจ้า! ไม่ดูเสียบ้างว่าพวกเราเป็นใคร! เราเป็นสำนักเฟิ่งเทียนเก๋อ! เป็นไง? กล้าแย่งคนกับร้านของทางการหรือ?"
แค่ชื่อเฟิ่งเทียนเก๋อเอ่ยออกมา ความโอหังของท่านหวังก็ดับวูบลงหมดสิ้น
เฟิ่งเทียนเก๋อมิใช่แค่สำนักเครื่องสำอางใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เบื้องหลังยังซับซ้อนด้วยอำนาจเส้นสายทางการ
ต่อให้ยืมสิบชีวิต เขาก็มิกล้าล่วงเกิน
ท่านหวังรีบเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ซ้ำๆ โค้งคำนับขอโทษ
"ไม่กล้าๆ คนต่ำต้อยนี้ตาฝ้า ไม่รู้จักภูเขาไท่ ชนเข้ากับคุณหนู เช่นนั้นคนนี้...คนนี้ย่อมเป็นของคุณหนูแต่โดยดี"
ทาสค้ายิ่งยินดีปรีดา รีบคืนเงินห้าร้อยตำลึงท่านหวัง จากนั้นผงกหัวก้มหัวเดินมายังหน้าเสิ่นชิงชิว
"คุณหนูเสิ่น ท่านเก็บดีๆ นี่ทะเบียนทาสของนาง แล้วก็ลูกกุญแจนี้ ล้วนเป็นของท่าน!"
ลี่เซี่ยงหยูมองจีเหยาในกรงเหล็ก ในใจเปรี้ยวปร่า ทั้งรู้สึกว่าวาจาของสตรีนี้เมื่อครู่เกินไปนัก เกรงจะก่อปัญหา
เขาเข้าไปใกล้เสิ่นชิงชิว ลดเสียงต่ำเตือน
"คุณหนู สตรีซีอวี่นี้วาจาหยาบช้า กิริยาประหลาด เป็นภัยแน่แท้ ซื้อนางกลับบ้าน ต้องระวังให้มาก"
เสิ่นชิงชิวเบี่ยงหน้า มองลี่เซี่ยงหยูอย่างเย็นเยียบ
"ปั๋วเหวิน ดังนั้น เจ้ากำลังสอนข้าหรือว่าจะทำสิ่งใด?"
ลี่เซี่ยงหยูตกใจหดคอ รีบโบกมือ
"ไม่กล้าไม่กล้า! คุณหนูโปรดระงับโทสะ ข้าพูดมากไปเอง"
เสิ่นชิงชิวไม่สนใจเขาอีก เดินตรงไปยังหน้ากรงเหล็ก
ทาสค้าดำเนินการคล่องแคล่ว ปลดกุญแจเหล็กออกแล้ว ถอดโซ่ตรวนลง
จีเหยานวดข้อมือที่ถูกพันธนาการจนเป็นรอยแดง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
เสิ่นชิงชิวค่อยๆ ย่อกายลง
จีบผ้าไหมสีม่วงครามลากลงบนพื้นเปื้อนฝุ่น แต่นางหาได้สนใจไม่
นางยื่นมือที่สวมแหวนหยกขาวข้างหนึ่งออกมา หยุดอยู่เบื้องหน้าจีเหยา
จีเหยามองดูมือที่เรียวงามขาวเนียนนั้น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
นางขยับตัวไปข้างหน้าอย่างแข็งขัน แนบแก้มสกปรกมอมแมมของตน ลงบนอุ้งมือเสิ่นชิงชิวเบาๆ
ผิวกายสัมผัส
มือเสิ่นชิงชิวเย็นเล็กน้อย แต่แก้มจีเหยากลับร้อนผ่าว
"ชื่ออะไร"
น้ำเสียงเสิ่นชิงชิวเบามาก มีเพียงสองคนที่ได้ยิน
จีเหยาเผยอตาขึ้น สบตาดุดันของเสิ่นชิงชิวด้วยดวงตาจิ้งจอก
"คุณหนู ข้าชื่อจีเหยา"
นางเอ่ยพลางอ้าปากน้อยๆ
ปลายลิ้นนุ่มร้อนล้ำออกมา อย่างลับๆ แตะเลียกลางอุ้งมือเสิ่นชิงชิวแผ่วเบาครั้งหนึ่ง
สัมผัสเพียงชั่ววูบ แต่ความชื้นเย็นนั้นกลับแผ่ซ่านไปทั่วร่างเสิ่นชิงชิวในพริบตา
ซี้ด--
เสิ่นชิงชิวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกประหลาดรุนแรงจากกลางอุ้งมือพุ่งตรงสู่ก้นบึ้งหัวใจ
จากนั้นก็คือความชาที่ซาบซ่านไปทั่วร่าง
นางหายใจชะงัก รีบดึงมือกลับ
เด็กสาวนี่ ช่างกล้านัก!
เสิ่นชิงชิวยืนขึ้น มองจีเหยาที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น
ในแววตานาง อารมณ์พลุ่งพล่าน สุดท้ายถูกกดข่มลงไป กลายเป็นความมืดลึกล้ำเกินหยั่งถึง
"ต่อไปนี้"
"เรียกข้าว่านายหญิง"
มุมปากจีเหยากระตุกยิ้มละไมจนแทบจับไม่ได้
นางก้มศีรษะลง เสียงเคารพแต่แฝงความหวานละมุน
"เจ้าค่ะ นายหญิง"
เสิ่นชิงชิวหันหลังเดินไปยังรถม้า แผ่นหลังยังคงเย่อหยิ่งเยือกเย็น
จีเหยาลุกขึ้นยืน สาวเท้าหนักหน่วงเดินตามหลังรถม้าไป
นางมองรถม้าหรูหราคันหน้า แลบลิ้นเลียริมฝีปาก
สองพันตำลึง
นายหญิงผู้นี้ ช่างใจกว้างนัก
ก็ไม่รู้ว่ายามค่ำคืน นายหญิงผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งผู้นี้ จะเป็นภาพเช่นไร
แววตาจีเหยาฉายแววตื่นเต้น
เกมนี้ เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ภายในรถม้า เสิ่นชิงชิวพิงเบาะนุ่ม หลับตาลง
มือขวาของนางกำแน่นเป็นหมัด ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ
กลางอุ้งมือ ความรู้สึกชื้นเย็นนั้นไม่จางหาย
ในห้วงสมองนาง ภาพแววตาของจีเหยาขณะเลียอุ้งมือนางวนเวียนซ้ำไปมา
ยั่วยวน บ้าบิ่น แฝงแรงดึงดูดถึงตาย
เสิ่นชิงชิวค่อยๆ ลืมตา มองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า
แมวป่าจากซีอวี่ตัวนี้ จะสามารถนำพาความประหลาดใจมากเพียงใดมาให้นางกัน?
ในใจนาง กลับมีความคาดหวังอยู่บ้างอย่างบอกไม่ถูก...