หมู่ซิงเหยาหลุบตาลง แสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วเบนสายตาหนี
แต่คนฝั่งตรงข้ามกลับมองมาด้วยแววตาดูแคลน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“อาเหยา นั่นหลินถิง!”
หลิวเชียนเห็นเข้าแล้วอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นแววตาดูแคลนของหลินถิง หลิวเชียนก็โมโหขึ้นมาทันที เธอถกแขนเสื้อขึ้นแล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง
หมู่ซิงเหยาดึงเธอไว้แล้วส่ายหน้า
หมู่ซิงเหยาสงบอารมณ์ลง ไม่มองคนในสตูดิโออีก จากนั้นก็จูงหลิวเชียนเข้าไปในห้องทำงานของหมิงชี
“คุณหมิง ฉันคิดว่าคุณควรอธิบายเรื่องนี้ให้พวกเราฟังหน่อยนะคะ”
“พวกเราเซ็นสัญญากันแล้ว อยู่ ๆ ตอนนี้มาเปลี่ยนคนถ่ายแบบกะทันหันแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?”
แถมคนที่มาแทนยังเป็นหลินถิงอีก!
หลิวเชียนเหลือบมองสีหน้าของหมู่ซิงเหยา แล้วกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอ
เธอทำได้เพียงจ้องหมิงชีเขม็ง เรื่องนี้ยังไงก็ต้องมีคำอธิบาย
หมิงชีรินน้ำให้หมู่ซิงเหยากับหลิวเชียน แล้ววางไว้บนโต๊ะ
“พวกคุณสองคนอย่าเพิ่งโมโหเลยค่ะ เมื่อครู่ผู้ช่วยของฉันสอบถามเรื่องราวทั้งหมดจนเข้าใจแล้ว”
“คนที่ประธานหลี่พามาค่ะ ประธานหลี่เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทเรา”
“เอ่อ...คนที่เขาพามา ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันค่ะ”
ต้องบอกว่าหมิงชีก็แอบนับถือเหล่านักแสดงหญิงสมัยนี้อยู่เหมือนกัน
ประธานหลี่ของพวกเธอเป็นชายแก่หัวล้านพุงพลุ้ย หน้าตาอ้วนฉุ
พวกเธอยังจูบลงไปได้อีก
หมิงชียิ้มอย่างสุภาพ “พวกคุณวางใจได้ค่ะ ในเมื่อเซ็นสัญญากันแล้ว ค่าปรับที่ต้องจ่าย เราจะไม่หักไปแม้แต่บาทเดียว”
หมู่ซิงเหยายกแก้วน้ำขึ้นจิบเบา ๆ