หลังส่งหลิวเชียนไปแล้ว หมู่ซิงเหยาก็สั่งกาแฟมาหนึ่งแก้ว แล้วนั่งรอเฉิงจิงเป่ยมารับอยู่ตรงมุมร้าน
เดิมทีวันนี้น่าจะเป็นวันที่สมบูรณ์แบบ แต่การปรากฏตัวของหลินถิงกลับเตือนหมู่ซิงเหยาอีกครั้งว่า วงการบันเทิงนั้นโหดร้ายเพียงใด
ไม่มีภูมิหลัง ไม่รู้จักใช้ทางลัด อยากไต่เต้าขึ้นไปก็ต้องเจออุปสรรคมากมาย
แต่หมู่ซิงเหยาไม่อยากยอมแพ้ เธอคิดเสียว่าเรื่องนี้เป็นบททดสอบจากสวรรค์ก่อนที่เธอจะประสบความสำเร็จ
ไม่มีใครราบรื่นไปได้ตลอดหรอก
เฉิงจิงเป่ยมาถึงร้านกาแฟตามเส้นทางที่ระบบนำทางบอก
ตรงมุมร้าน หมู่ซิงเหยาวางศอกไว้บนโต๊ะ ใช้ช้อนคนกาแฟในแก้วช้า ๆ
ดวงตาจับจ้องไปนอกหน้าต่างอย่างชัดเจน แต่ไม่รู้ว่าสายตากำลังทอดไปที่ใด
เสียงเปิดประตูปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ ทันทีที่เห็นเขา ดวงตาทั้งคู่ก็สว่างวาบขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอบตัวกลับอบอวลด้วยความเหงาที่ซ่อนไม่ทัน
“คุณมาแล้ว”
หมู่ซิงเหยาลุกขึ้นยืน เก็บซ่อนความผูกพันที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัว
เฉิงจิงเป่ยดึงเธอเข้ามาใกล้ วางคางไว้บนศีรษะของเธอ น้ำเสียงแฝงความเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย
“อืม ผมมาแล้ว”
หมู่ซิงเหยาแนบหน้าผากกับกระดูกไหปลาร้าของเขา แล้วถูไถเบา ๆ
“เรากลับบ้านกันเถอะ”
กลับบ้านที่เป็นของพวกเขาสองคน
ระหว่างทางกลับบ้าน เฉิงจิงเป่ยไม่ได้ถามว่าเหตุใดเธอถึงเลิกงานก่อนเวลา
เขาเพียงวางมือข้างหนึ่งไว้บนพวงมาลัย อีกข้างกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย (หมายเหตุ: การขับรถมือเดียวเป็นพฤติกรรมไม่เหมาะสม อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง)