ตอนเที่ยงครึ่ง หลิวเชียนเปิดประตูบ้านของหมู่ซิงเหยาตรงเวลา
“อาเหยา เก็บของเสร็จหรือยัง เราต้องออกไปแล้วนะ”
“คุณ...”
หลิวเชียนหันผ่านโถงทางเข้าไป พอเห็นชายที่นั่งอยู่บนโซฟาชัด ๆ ดวงตาก็เบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง
“เลขา...เลขาธิการเฉิง?”
อาเหยาตัวดี ไม่ยอมบอกเธอสักคำว่าสามีก็อยู่ที่นี่ด้วย
“เอ่อ... สวัสดีค่ะ เลขาธิการเฉิง”
เฉิงจิงเป่ยมองไปทางประตู “สวัสดี”
เขาจูงหมู่ซิงเหยาให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปตรงหน้าหลิวเชียน
“งานช่วงบ่ายของเธอน่าจะเสร็จประมาณกี่โมง”
หลิวเชียนเผลอยืนตัวตรงแล้วตอบว่า “ถ้าทุกอย่างราบรื่นก็น่าจะเสร็จตอนหนึ่งทุ่มค่ะ”
เฉิงจิงเป่ยหยิบเสื้อผ้าของหมู่ซิงเหยาบนโซฟาขึ้นมาสวมให้เธอ
เขาดึงผมที่ติดอยู่ในเสื้อออกมาแล้วจัดให้เรียบร้อย
หยิบกุญแจรถตรงโถงทางเข้า “เดี๋ยวผมไปส่งพวกคุณไหม”
หลิวเชียนจิ้มแผ่นหลังของหมู่ซิงเหยา
หมู่ซิงเหยาที่ใจลอยมาตั้งแต่กินข้าวเสร็จ ในที่สุดก็ได้สติกลับมา
“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราไปกันเองสะดวกกว่า”
เฉิงจิงเป่ยไม่ได้เซ้าซี้ เพียงพูดเสียงเบาว่า “งั้นเดี๋ยวผมเอาของของคุณไปส่งให้ก่อน เย็นนี้คุณส่งโลเคชันมาให้ผมด้วย”
“พอคุณทำงานเสร็จ ผมจะไปรับ”
เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย เฉิงจิงเป่ยจึงแค่กอดหมู่ซิงเหยาเบา ๆ ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น
พอทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน
หลิวเชียนก็จู่ ๆ ร้องขึ้นมา “อ๊า! อ๊า! อ๊า! อ๊า!”
“อาเหยา ฉันจะเป็นแฟนคลับคู่จิ้นที่ภักดีที่สุดของเธอกับสามี!”
“พวกคุณเหมาะสมกันสุด ๆ!”
ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย!