“ค่ะ”
เฉิงจิงเป่ยยกมือขึ้นเกี่ยวปอยผมของเธอทัดหู
“งั้นรอจนกว่าคุณจะรู้สึกว่าเหมาะสมแล้ว เราค่อยไปเยี่ยมพ่อแม่ภรรยากัน”
หมู่ซิงเหยาพยักหน้า
ทั้งสองขับรถกลับไปที่บ้านของหมู่ซิงเหยา
“บ่ายนี้คุณมีงานเหรอ”
เฉิงจิงเป่ยนั่งลงบนโซฟา กวาดตามองห้องตรงหน้า
บ้านหลังนี้แม้จะเล็ก แต่ก็มีครบทุกอย่าง
ของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อยวางอยู่ทั่ว ให้ความรู้สึกอบอุ่นเต็มเปี่ยม เห็นได้ชัดว่าเจ้าของบ้านตั้งใจจัดแต่งอย่างใส่ใจ
“อือ”
หมู่ซิงเหยาเดินออกมาจากห้องครัวพร้อมน้ำหนึ่งแก้ว แล้ววางลงตรงหน้าเขา
“งั้นเรามาเก็บของสำคัญกันเถอะ บ่ายนี้คุณไปทำงาน ส่วนผมจะขนของของคุณไปไว้ที่บ้านผม”
เฉิงจิงเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“หา? ย้ายวันนี้เลยเหรอ”
หมู่ซิงเหยาลังเล
เธอรู้ว่าหลังแต่งงานแล้วต้องย้ายบ้าน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้
เธอไม่ได้เตรียมตัวไว้เลยสักนิด
“อือ วันนี้ผมหยุดทั้งวัน คุณเก็บของใช้ส่วนตัวก็พอ ที่เหลือผมมีครบแล้ว”
ตั้งแต่ตอนที่เฉิงจิงเป่ยเสนอเรื่องแต่งงาน เขาก็ไม่ได้คิดจะค่อยเป็นค่อยไป
เขาต้องการเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธออย่างรวดเร็ว
ยิ่งไปกว่านั้น ลักษณะงานของทั้งคู่ยังทำให้ต้องเจอกันน้อยและแยกจากกันมาก
ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว หมู่ซิงเหยาก็ไม่มัวเหนียมอายอีกต่อไป
ถึงยังไง ยื่นคอออกไปก็โดนฟัน หดคอก็โดนฟันอยู่ดี
จริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก
สุดท้ายหมู่ซิงเหยาก็เก็บเสื้อผ้าตามฤดูกาลกับของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าไปนิดหน่อย
ส่วนที่เหลือค่อย ๆ ขนไปทีหลังก็ได้
เฉิงจิงเป่ยมองกระเป๋าใบเล็กที่หมู่ซิงเหยาเก็บของใส่ไว้