ผู้อำนวยการเดินนำทุกคนไปยังโถงหอจดทะเบียน
อาจเป็นเพราะมาเช้าเกินไป ภายในโถงจึงไม่แออัดนัก
มีคู่รักที่มาจดทะเบียนเพียงไม่กี่คู่ กำลังต่อแถวกันอย่างเงียบสงบและเป็นระเบียบ
เดินไปจนสุดโถงแล้วเปิดประตูออกไป ก็เป็นห้องทำงานของผู้อำนวยการ
“เลขาธิการ คุณภริยา กรุณายื่นบัตรประชาชนกับสมุดทะเบียนบ้านให้ผมด้วยครับ”
ผู้อำนวยการวางแบบฟอร์มสองสามใบไว้ตรงหน้าเฉิงจิงเป่ยกับหมู่ซิงเหยา
“ข้อมูลด้านบน ทั้งสองท่านต้องกรอกเอง ห้ามกรอกแทนกันนะครับ”
“จากนั้นลงชื่อที่ช่องผู้แถลงด้านล่าง แล้วประทับลายนิ้วมือให้เรียบร้อยครับ”
พูดจบก็หยิบปากกาสองด้ามยื่นให้ทั้งคู่
“เลขาธิการ พวกคุณถ่ายรูปกันแล้วหรือยังครับ”
หมู่ซิงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนแต่งหน้าเมื่อเช้า เธอยังจำได้ว่าต้องถ่ายรูปไว้ล่วงหน้า
แต่ระหว่างทางเกิดเรื่องชวนกระอักกระอ่วนขึ้นเสียก่อน เธอจึงลืมเรื่องถ่ายรูปไปจนหมดสิ้น
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเฉิงจิงเป่ยถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้
ผู้อำนวยการเห็นสีหน้าลังเลของหมู่ซิงเหยา ก็รู้ว่าพวกเขาอาจยังไม่ได้ถ่ายรูป
เขารีบพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ ข้าง ๆ มีร้านถ่ายรูปอยู่ แค่ไม่ได้รีทัชให้เท่านั้น”
“แต่เลขาธิการกับคุณภริยาขึ้นกล้องกันทั้งคู่ ถ่ายที่ไหนก็เหมือนกันครับ”
ผู้อำนวยการพูดพลางยิ้มแย้ม
ส่วนผู้อำนวยการอีกคนที่นับตั้งแต่เข้ามาก็ทำตัวเป็นฉากหลังเงียบ ๆ มาโดยตลอด
เพิ่งจะได้แอบมองคนที่ยืนอยู่ข้างเฉิงจิงเป่ยอย่างเงียบ ๆ ในตอนนี้
พอมองให้ดี ทำไมยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นหน้า
ไม่รู้ว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
แต่คุณภริยาสวยขนาดนี้ ถ้าเขาเคยเห็นมาก่อนก็น่าจะต้องจำได้แน่