บรรยากาศอบอวลไปด้วยความกระอักกระอ่วน
หมู่ซิงเหยาบ่นพึมพำในใจ พระเจ้า อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง!
เธอไม่อยากอยู่บนรถต่ออีกแม้แต่นาทีเดียว!
ในที่สุด หลังจากเธอท่องในใจครบหนึ่งร้อยแปดครั้ง
รถก็จอดลง
เธอเมินสายตาเปี่ยมความหมายของเฉิงจิงเป่ยที่มองมา
หมู่ซิงเหยาลงจากรถ พยักหน้าให้เขา ก่อนจะรีบปิดประตูแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
กลัวเหลือเกินว่าเฉิงจิงเป่ยจะเรียกเธอไว้ แล้วชวนคุยเรื่องที่เธอแอบมองเขาเมื่อครู่...
สามสิบหกกลยุทธ์ หนีเป็นยอดกลยุทธ์!
ในที่สุด ที่หน้าร้านอาหารเธอก็ได้เห็นผู้ช่วยหลิวผู้ ‘ไม่เอาไหน’ เสียที
หมู่ซิงเหยากลอกตามองหลิวเชียนอย่างสง่างาม
“โห ตอนนี้รู้แล้วเหรอว่าต้องมายืนรอเจ้านายอยู่ตรงนี้~”
เธอนี่รู้จักพูดจาประชดประชันจริง ๆ
“อาเหยา พวกเขาบอกฉันว่าจะจัดรถให้เธอ
ฉันเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า ‘รถส่วนตัว’ ที่จัดให้เธอน่ะ...”
หลิวเชียนเดินเข้ามาคล้องแขนหมู่ซิงเหยา แล้วเอียงศีรษะพิงไหล่เธอ
หวังใช้วิธีนี้ปลุกมิตรภาพอันลึกซึ้งระหว่างพวกเธอขึ้นมา
“แถมได้นั่งรถกับหนุ่มหล่อเบอร์นั้น เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรนี่นา”
เธอยิ้มแหยให้หมู่ซิงเหยา พลางพูดหยอกล้อกลบเกลื่อน
ท่าทีขึงขังที่หมู่ซิงเหยาอุตส่าห์ฝืนทำไว้พังทลายลงในพริบตา
เธอโมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ ผลักศีรษะอีกฝ่ายออกไป
“ไม่ได้เสียเปรียบอะไรกัน แล้วทำไมแกไม่ไปเองล่ะ?”
หลิวเชียนไม่เห็นอกเห็นใจเธอแม้แต่น้อย
“ฉันก็อยากไป แต่เขาไม่ได้ให้โอกาสฉันนี่นา...”
......
หมู่ซิงเหยาได้อัปเดตระดับความหน้าหนาไร้ยางอายของเพื่อนสนิทตัวเองอีกครั้ง