นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยจิ่นอี๋สัมผัสได้ถึงโทสะอย่างแท้จริง
นางเป็นคนเก็บอารมณ์มาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้พบเจอเรื่องใหญ่เพียงใดก็แทบไม่เคยเสียกิริยา แต่ครั้งนี้กลับควบคุมตนเองไม่อยู่ ปิดกล่องหยกลงอย่างแรง เสียงกระทบใสกังวานดังชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงัด
“เซียงหลิง”
สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียงก็รีบเดินเข้ามา
“คุณหนู มีสิ่งใดจะสั่งหรือเจ้าคะ?”
เซี่ยจิ่นอี๋หันกลับมา น้ำเสียงสงบลงบ้างแล้ว ทว่าดวงตาคู่งามยังคงฉายแววเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด
“หลังจากข้าออกไป มีใครเข้ามาในห้องของข้าบ้าง?”
เซียงหลิงชะงักไป สาวใช้ตัวน้อยเพิ่งเคยเห็นคุณหนูใหญ่ผู้แสนอ่อนโยนในวันปกติจริงจังถึงเพียงนี้ จึงรีบส่ายหน้า
“ไม่มีเจ้าค่ะ บ่าวอยู่ดูแลต้นไม้ดอกไม้นอกเรือนตลอด ไม่เห็นใครเข้ามาเลย”
“ลองคิดให้ดี”
“ไม่มีจริง ๆ เจ้าค่ะ นอกจากคนที่อยู่ข้างกายคุณหนูแล้ว คนอื่นไม่เคยมาที่นี่เลย”
เซี่ยจิ่นอี๋จ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าไม่คล้ายกำลังโกหก ความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มพูน
หากเป็นบ่าวธรรมดา การเข้ามาในห้องของนางโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ตัวแทบเป็นไปไม่ได้
หรือจะเป็นคนจากนอกจวน? มีคนหมายตานางอยู่หรือ?
แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดอีกฝ่ายจึงเอาไปเพียงโสมวิญญาณ กลับไม่แตะต้องของมีค่าอย่างอื่น?
ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว แววตาของเซี่ยจิ่นอี๋หรี่ลงเล็กน้อย หรือมีคนล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับท่านอ๋อง?
โสมวิญญาณต้นนั้นเป็นของที่ท่านอ๋องส่งมาให้ หากอีกฝ่ายตั้งใจสืบหา บางทีอาจรู้ถึงคุณค่าของมัน จึงฉวยโอกาสขโมยไปตอนนางไม่อยู่