เหตุการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป สาวใช้ตัวน้อยทั้งสองถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ
พวกนางไม่เคยคิดเลยว่า คุณหนูรองจะลงมือจริง ๆ แถมยังเด็ดขาดยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก
เซี่ยเจาฝานยังคงมองหญิงรับใช้ชราที่อยู่ในมือพลางยิ้มตาหยี
“รู้หรือไม่?”
น้ำเสียงของนางอ่อนโยนเสียจนแทบเรียกได้ว่าอ่อนหวาน
“ตัวข้ามีนิสัยเสียอยู่ข้อหนึ่ง”
หญิงรับใช้ชราจับข้อมือของนางไว้แน่น พยายามดิ้นรน แต่กลับพบว่าแขนเรียวบางที่เห็นอยู่ราวกับหล่อขึ้นจากเหล็ก ไม่ว่านางจะออกแรงเท่าไรก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย
เซี่ยเจาฝานเอียงศีรษะเล็กน้อย
“ข้าทนหิวไม่ได้ พอหิวแล้วอารมณ์มักจะไม่ดี”
“พออารมณ์ไม่ดี...”
รอยยิ้มของนางยิ่งเจิดจ้าขึ้น
“ก็คลุ้มคลั่งได้ง่าย”
นางแกว่งหญิงรับใช้ชราในมือเบา ๆ “ไม่รู้ว่าร่างกายของเจ้าจะทนตอนข้าคลุ้มคลั่งไหวหรือไม่?”
หญิงรับใช้ชราเบิกตาโพลงทันที กระทั่งถึงตอนนี้นางจึงตระหนักอย่างแท้จริงว่าเหตุใดเมื่อวานแม่นมโจวถึงถูกส่งไปหาหมออย่างกะทันหัน
นี่จะยังใช่คุณหนูรองผู้อ่อนหวานบอบบางคนเดิมที่ไหนกัน? ชัด ๆ ว่าเป็นปีศาจที่สวมคราบผิวหนังของสาวน้อยชัด ๆ!
“ไว้...ไว้ชีวิตข้า...”
นางอยากร้องเรียกคน แต่ลำคอถูกบีบไว้แน่น จึงเปล่งเสียงออกมาได้เพียงขาด ๆ หาย ๆ
สาวใช้ตัวน้อยทั้งสองขาอ่อนยวบ
พวกนางมองใบหน้าสวยสะพรั่งของเซี่ยเจาฝาน ยิ่งคุณหนูรองยิ้มงดงามเพียงใด ก็ยิ่งทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นเท่านั้น
เซี่ยเจาฝานไม่ได้คิดจะบีบคออีกฝ่ายให้ตายจริง ๆ อยู่แล้ว