บทที่ 8 นี่มันพิมพ์เขียวนางเอกผู้ถูกลิขิตชัด ๆ หรือ?
ดวงตาของเซี่ยเจาฝานค่อย ๆ เบิกกว้าง
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? นัดพบลับ ๆ งั้นหรือ?
ไม่สิ... หรือเบื้องหลังเซี่ยจิ่นอี๋จะมีท่านอ๋องคนไหนหนุนหลังอยู่?
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจ คุณหนูตัวจริงเพิ่งกลับมาได้เดือนกว่า ๆ เองมิใช่หรือ? เหตุใดถึงรู้สึกว่าพัวพันกับราชวงศ์แล้วเล่า?
เซี่ยเจาฝานพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
ให้ตายเถอะ นี่มันบทนางเอกเต็ม ๆ ไม่ใช่หรือ?
คุณหนูตัวจริงหวนคืนมาพร้อมรัศมีแห่งชะตาฟ้าลิขิต โฉมงามล่มเมือง เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ทั้งยังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศจนยากหาผู้ใดเทียบได้ บัดนี้ยังเกี่ยวดองกับท่านอ๋องอีกด้วย
หากเรื่องราวดำเนินไปเช่นนี้ ขั้นต่อไปคงเป็นราชวงศ์พระราชทานสมรส แล้วนางก็จะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด กลายเป็นพระชายาผู้สูงศักดิ์ใช่หรือไม่?
ส่วนคุณหนูตัวปลอมที่แย่งที่ของนกกางเขนอย่างนาง...
เซี่ยเจาฝานพลันรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง พล็อตนี้ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนจุดเริ่มต้นมาตรฐานของตัวร้ายหญิงชัด ๆ
ดูจากเรื่องโง่ ๆ ที่ร่างเดิมเคยทำ ต่อไปหากไม่ถูกเซี่ยจิ่นอี๋ตบตายก็นับว่าดวงแข็งแล้ว
นางอดจุดธูปไว้อาลัยให้ร่างเดิมในใจเงียบ ๆ ไม่ได้
ยังดีที่เซี่ยเจาฝานในตอนนี้ไม่ใช่เซี่ยเจาฝานคนเดิมอีกแล้ว นางไม่คิดจะรนหาที่ตายต่อไป
ในจังหวะนั้นเอง สตรีชุดดำก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“คุณหนูเซี่ยกล่าวเกินไปแล้ว วิชาต่ำต้อยของข้าพอมีประโยชน์อยู่บ้างเท่านั้น จะคู่ควรกับคำว่าแม่นางวีรสตรีได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับท่าน ความสามารถเพียงน้อยนิดของข้ายิ่งนับว่าไม่เป็นอะไรเลย”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงยิ่งนอบน้อมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“พิษตกค้างในพระวรกายท่านอ๋อง ยังต้องพึ่งพาท่านแล้ว”
แววตาของเซี่ยเจาฝานวูบไหวเล็กน้อย
พิษตกค้าง? ท่านอ๋องถูกพิษหรือ? เซี่ยจิ่นอี๋มีวิชาแพทย์ด้วยหรือ?