ท้ายที่สุด ทั้งสองก็เพียงจับมือกันนานขึ้นอีกหน่อย พูดจาหวานซึ้งกันไม่กี่คำ ก่อนการนัดพบลับยามดึกจะจบลงภายใต้สายตาของเซี่ยเจาฝานที่ทั้งขัดใจและจนปัญญา
「ช่างเถอะ」
เซี่ยเจาฝานเบ้ปาก ก่อนจะมุดกลับเข้าไปในผ้าห่มของตน
「เด็กประถมจีบกัน ไม่เห็นจะมีอะไรเลย」
เช้าตรู่วันถัดมา นางก็เริ่มหมายตาห้องยาของจวนอัครมหาเสนาบดีอีกครั้ง
นางอ้างว่าจะต้มยาบำรุงให้มารดา แล้วอาศัยโอกาสลอบเข้าไปในห้องยาได้อย่างราบรื่น พลางกอดความหวังริบหรี่เป็นครั้งสุดท้าย ตรวจดูสมุนไพรข้างในอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ผลคือระบบไม่ตอบสนองเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่ต้นจนจบ
เซี่ยเจาฝานผิดหวังลงทันที ดูท่าสมุนไพรธรรมดาคงไม่อาจดึงดูดความสนใจของระบบได้จริง ๆ
นางสะบัดมืออย่างหงอย ๆ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาด ผู้ดูแลคลังยาที่อยู่ด้านหลังกลับมองตามด้วยสีหน้าฉงน
คุณหนูรองไม่ได้บอกว่าจะต้มยาบำรุงให้ฮูหยินหรือ?
เหตุใดเข้ามาเดินดูรอบหนึ่ง ไม่หยิบสมุนไพรไปสักต้น แล้วก็ออกไปเสียอย่างนั้น?
ทุกวันนี้บ่าวไพร่ในจวนต่างชินกับพฤติกรรมพิสดารของคุณหนูรองกันแล้ว แต่ละคนยึดหลักว่าไม่ถามได้ก็ไม่ถาม ไม่ยุ่งได้ก็ไม่ยุ่ง กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอทำให้เจ้านายผู้มีนิสัยประหลาดขึ้นทุกวันขุ่นเคืองเข้า
พอออกจากห้องยา เซี่ยเจาฝานก็อดบ่นในใจไม่ได้
จวนอัครมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชสำนัก กลับไม่มีแม้แต่โอสถวิเศษดี ๆ สักต้น ระบบนี่ช่างสรรหาปัญหามาให้ฉันเสียจริง
ในจวนหาไม่พบ เช่นนั้นก็ต้องหาทางเอามาจากข้างนอก
แต่ปัญหาคือ ตอนนี้ฉันจนมากน่ะสิ