เซี่ยเจาฝานได้ฟังแล้วก็อดลอบจุ๊ปากไม่ได้ ดูท่านางยังประเมินมูลค่าของสมุนไพรหายากในโลกนี้ต่ำเกินไป
โสมวิญญาณอายุร้อยปีที่นางแอบกินเข้าไปต้นนั้น เกรงว่าจะล้ำค่ากว่าที่นางคิดไว้เสียอีก
นางลองถามหยั่งเชิงอีกสองสามประโยค ท้ายที่สุดก็ได้คำตอบที่แทบไม่ต่างกัน
มีเงินย่อมซื้อสิ่งของได้มากมายก็จริง ทว่าสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินที่แท้จริงนั้น ใช่ว่ามีเงินเพียงอย่างเดียวแล้วจะแก้ปัญหาได้
ทั้งฐานะ ความสัมพันธ์ และโชค ล้วนขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้
“รบกวนเถ้าแก่แล้ว”
เซี่ยเจาฝานกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ทว่าในใจเริ่มวางแผนแล้ว
หากอาศัยฐานะและเส้นสายของบิดาอย่างเซี่ยฉงซาน หากเขาตั้งใจออกตามหาจริง ๆ การหาสมุนไพรวิญญาณหายากมาสักหนึ่งหรือสองต้นก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
แต่ปัญหาคือ นางจะมีเหตุผลอะไรให้บิดาไปทำเรื่องเช่นนี้เพื่อนาง?
คงไม่ถึงกับบอกเขาว่า ในร่างของบุตรสาวมีระบบประหลาดซ่อนอยู่ ต้องใช้สมุนไพรวิญญาณอายุร้อยปีเท่านั้นจึงจะเพิ่มคุณสมบัติให้นางได้กระมัง?
เกรงว่ายังไม่ทันรอให้ระบบเลื่อนขั้น นางคงถูกมองว่าเป็นคนเสียสติแล้วจับไปขังเสียก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เซี่ยฉงซานจะมีตำแหน่งสูงส่งถึงขั้นอัครมหาเสนาบดี แต่ก็มิใช่คหบดีผู้มั่งคั่งล้นฟ้า ทรัพย์สินที่แท้จริงของตระกูลเซี่ยคืออำนาจและฐานะ มิใช่เงินทองที่กองพะเนินเป็นภูเขา
จะให้เขาใช้เส้นสายและความสัมพันธ์เที่ยวขอร้องผู้คนเพียงเพราะบุตรสาวอยากได้สมุนไพรวิญญาณสักต้นเป็นครั้งคราวนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้ เส้นทางนี้จึงแทบจะใช้การไม่ได้