“เปิดสิ!”
โหวซานร้อนใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ สองมือจับหูประตูเขย่าอย่างแรง
“เปิดให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
แต่ประตูกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ในที่สุดเขาก็แตกตื่นอย่างสิ้นเชิง
“แม่นางผู้กล้า! ช่วยด้วย!”
โหวซานตะเบ็งเสียงร้องลั่น น้ำเสียงเจือสะอื้น “แม่นางผู้กล้า ท่านน้าหญิงโปรดช่วยข้าด้วย!”
ด้านนอกไม่มีเสียงตอบรับ
โหวซานยิ่งหวาดกลัว รีบตะโกนต่อ “แม่นางผู้กล้า รบกวนท่านเรียกคนมาช่วยเพิ่มที แจ้งทางการ เร็วเข้า แจ้งทางการ! ใช่แล้ว แจ้งทางการ ต่อให้จับข้าเข้าคุกก็ได้ ข้ายอมติดคุก ขอท่านอย่าทิ้งข้าไว้!”
ตอนนี้เขาเสียใจจริง ๆ แล้ว
หากรู้แต่แรกว่าจะเจอเรื่องเช่นนี้ ต่อให้ตีเขาให้ตาย เขาก็ไม่มีทางโลภเงินเพียงเล็กน้อยนั่น และยิ่งไม่มีทางพาหญิงงามคนหนึ่งมายังสถานที่ชวนขนหัวลุกเช่นนี้
ทว่าเซี่ยเจาฝานที่อยู่นอกประตูเรือนกลับไม่มีแก่ใจจะตอบเขาแม้แต่น้อย
เพราะตั้งแต่วินาทีที่ประตูห้องเปิดออก สิ่งที่นางเห็นก็เป็นคนละโลกกับสิ่งที่โหวซานเห็นโดยสิ้นเชิง
เดิมทีเซี่ยเจาฝานยืนกอดอกชมเรื่องสนุกอยู่ด้านนอกประตูเรือน แต่ชั่วขณะที่โหวซานผลักประตูห้องเปิดออก ร่างของนางก็แข็งค้างอยู่กับที่
รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าออกอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่พัดพับในมือก็ลืมโบก
ภายในห้องไม่มีคนเป็นอยู่จริง ทว่าตรงใต้หลังคากลับมีศพหกศพแขวนอยู่