“ขะ... ข้าว่าไม่ค่อยดีมั้ง!”
โหวซานแทบจะร้องไห้ออกมา
แม้เขาจะโหดเหี้ยมอำมหิต แต่ก็ยังกลัวพวกผีสางเหล่านี้อยู่ดี
ไม่ว่าอย่างไรก็ดูแล้วเรือนตรงหน้าก็ไม่เหมือนสถานที่ปกติทั่วไป จางเอ้อร์หนิวกับพวกพ้องได้ข่าวว่าตายไปหลายคนแล้ว
ส่วนคนที่เหลือจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ไม่รู้ ตอนนี้ให้เขาเข้าไป นี่ต่างอะไรกับส่งเขาไปตาย?
“เรื่องนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือกแล้ว”
เซี่ยเจาฝานกล่าวจบก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรองต่อแม้แต่น้อย ร่างพลันวูบไหว ก่อนยกเท้าถีบแผ่นหลังโหวซาน
คราวนี้นางควบคุมแรงได้อย่างชัดเจน
“ปัง!”
โหวซานร้องโหยหวน ร่างทั้งร่างถูกถีบเข้าไปในประตูเรือน กลิ้งไปกับพื้นอย่างทุลักทุเลหลายตลบ กว่าจะหยุดลงข้างก้อนหินแตกก้อนหนึ่ง
“โอ๊ย...”
โหวซานเจ็บจนแยกเขี้ยว นอนคว่ำอยู่บนพื้นอยู่นานกว่าจะกล้าขยับ
แผ่นหลังของเขาราวกับถูกก้อนหินยักษ์ฟาดเข้าอย่างแรง อวัยวะภายในสะเทือนไปด้วย ครั้นหายใจหายคอได้บ้าง เขาจึงลุกขึ้นอย่างขวัญเสีย แล้วคลำแผ่นหลังของตน
เจ็บจริง ๆ
แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกโชคดี อย่างน้อยคุณหนูผู้นี้ก็ยั้งเท้าไว้จริง ๆ
หากนางไม่ผ่อนแรงในจังหวะเตะเมื่อครู่ ป่านนี้เขาคงนอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นเหมือนพี่น้องหลายคนที่อยู่ข้างนอกแล้ว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ โหวซานก็ไม่มีแม้แต่ความกล้าจะหันกลับไปบ่น ทำได้เพียงยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในลานเรือน