“ปรุงโอสถ?”
เซี่ยเจาฝานกำลังจะอธิบายว่าตนไม่มีพรสวรรค์หรือความสนใจด้านนี้จริง ๆ ทว่าเหลี่ยวฝานกลับยกมือขึ้นกะทันหัน
เขาพลิกฝ่ามือ หนังสือโบราณเล่มบางก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามืออย่างไร้ที่มา
ดวงตาของเซี่ยเจาฝานเบิกกว้างทันที หยิบสิ่งของจากความว่างเปล่าได้ด้วยหรือ?
นางเหลือบมองมือของเหลี่ยวฝานโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะมองหนังสือโบราณเล่มนั้น ในใจประเมินฝีมือของหลวงจีนผู้นี้สูงขึ้นไปอีกขั้น
เหลี่ยวฝานคล้ายไม่เห็นท่าทีตกตะลึงของนาง เขายื่นหนังสือโบราณมาให้
“นี่คือเคล็ดพื้นฐานแห่งการปรุงโอสถของสำนักเต๋า อาตมาได้มาโดยบังเอิญ โยมรับกลับไปอ่านได้ อย่าปล่อยพรสวรรค์ของตนให้สูญเปล่า หากมีจุดใดไม่เข้าใจ ก็มาไต่ถามอาตมาได้ทุกเมื่อ”
เซี่ยเจาฝานชะงักไปครู่หนึ่ง มีเรื่องดี ๆ เช่นนี้ด้วยหรือ?
เมื่อครู่ยังบอกอยู่เลยว่าธรรมะถ่ายทอดกันโดยง่ายไม่ได้ วิถีปรุงโอสถก็เป็นธรรมะเช่นกันมิใช่หรือ?
ไฉนพริบตาเดียวถึงยื่นเคล็ดลับการปรุงโอสถให้นางเล่มหนึ่งเสียแล้ว หลวงจีนผู้นี้สองมาตรฐานเกินไปหรือไม่?
แต่...มีผลประโยชน์แล้วยังไม่รับ นั่นไม่ใช่คนโง่หรือ?
เซี่ยเจาฝานรับหนังสือโบราณมาโดยไม่คิดแม้แต่น้อย รอยยิ้มหวานหยดกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
“ขอบคุณท่านอาจารย์!”
คำขอบคุณนี้นางกล่าวอย่างจริงใจเป็นพิเศษ
อย่างไรเสีย ทั้งสมุนไพรวิญญาณสองต้นและเคล็ดพื้นฐานการปรุงโอสถหนึ่งเล่ม การมาเยือนวัดกั่นเอินคราวนี้ก็นับว่าได้ผลเกินคาดไปไกลแล้ว
เดิมทีนางคิดจะหาคนมาปราบปีศาจกำจัดมาร ท้ายที่สุดปีศาจก็ไม่ได้ปราบ แค้นก็ไม่ได้ชำระ แต่กลับได้สมุนไพรวิญญาณอายุร้อยปีสองต้นที่แปลงเป็นแต้มคุณสมบัติได้มาโดยไม่คาดฝัน ทั้งยังได้เคล็ดพื้นฐานการปรุงโอสถที่ดูไม่ธรรมดามาอีกเล่ม