ลูกแรก
ลูกที่สอง
ลูกที่สาม
เดิมทีนางคิดว่าตัวเองคงกินได้มากสุดแค่สองลูก แต่พอได้กินจริง ๆ ถึงพบว่าหมั่นโถวขาวนี้หอมอร่อยเกินคาด
บางทีอาจเพราะหิวจัดเกินไป หรือไม่ก็เป็นเพราะหลังระบบเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย ประสาทรับรสและความต้องการอาหารของร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
เมื่อก่อนตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน นางแทบไม่ชายตามองหมั่นโถวขาวด้วยซ้ำ แต่ยามนี้พอกัดเข้าไปกลับได้รสหอมเรียบง่ายของข้าวสาลี
แม้จะไม่ถึงกับอร่อยเลิศ แต่ก็อิ่มท้องและมีเนื้อมีหนัง
เซี่ยเจาฝานกินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ พอรู้ตัวอีกที หมั่นโถวในมือก็เหลือเพียงครึ่งลูกสุดท้ายแล้ว
นางก้มมองมัน ก่อนจะหันไปมองตะกร้าข้างกาย
“……”
เซี่ยเจาฝานเพิ่งตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงข้อหนึ่ง ด้วยปริมาณอาหารที่นางกินอยู่ตอนนี้ ต่อไปคงไม่ถูกคนล้อว่าเป็นผีหิวโหยมาเกิดหรอกนะ?
นางอดเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดไม่ได้
“ระบบ ขอให้มีประโยชน์จริง ๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นภาพลักษณ์ของข้าคงพังไม่เป็นท่าแน่”
หลังจัดการความหิวเร่งด่วนในท้องได้แล้ว เซี่ยเจาฝานก็ลูบท้องอย่างพึงพอใจ ก่อนออกเดินทางกลับอีกครั้ง
ตอนออกมานางยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง กลัวว่าจะบังเอิญเจอองครักษ์ที่ออกตรวจเวรกลางคืน แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา