เซี่ยเจาฝานพลันเกิดความคิดขึ้นมา จึงเปลี่ยนวิธีสื่อสารกับระบบ
“สมบัติชิ้นนี้ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อย่างไร ข้าจะหยดเลือดเพื่อให้มันยอมรับเป็นนายได้หรือไม่ แล้วจะมีอันตรายแฝงที่ไม่รู้มาก่อนหรือเปล่า?”
ระบบที่เดิมเงียบสนิทราวกับค้างไปแล้ว กลับมีการตอบสนองขึ้นมาจริง ๆ
【สิ่งไร้เจ้าของ ไม่มีอันตราย ทำได้】
“เอ๊ะ?”
เซี่ยเจาฝานพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
“ที่แท้เจ้าต้องได้รับคำถามที่เจาะจงถึงจะทำงานสินะ?”
ในที่สุดนางก็พอเข้าใจแล้ว
มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้นางถามไปเรื่อยว่ามันคืออะไร มันถึงไม่เคยตอบ ที่แท้มิใช่ว่ามันตอบไม่ได้ แต่เป็นเพราะนางถามไม่ถูกวิธี
เซี่ยเจาฝานสนใจขึ้นมาทันที หยิบปิ่นทองธรรมดาอันหนึ่งที่ฮูหยินเสิ่นมอบให้ออกมาจากกล่องเครื่องประดับ
“แล้วอันนี้ล่ะ? มีค่าอะไรหรือเปล่า?”
ระบบตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เซี่ยเจาฝานรออยู่นาน ทว่าก็ยังไม่ได้รับคำตอบใด ๆ
นางเข้าใจขึ้นมาทันที
“ดูท่าเจ้าไม่ใช่สารานุกรมส่วนตัวของฉันจริง ๆ ด้วย”
“หรือว่ามีแต่ของที่มีค่าพิเศษหรือมีที่มาไม่ธรรมดาเท่านั้น ถึงจะทำให้ท่านยอมเอ่ยปากได้?”
เซี่ยเจาฝานลูบคาง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าข้อสันนิษฐานนี้เข้าท่า
โสมวิญญาณร้อยปีทำให้ได้รับแต้มคุณสมบัติ ปิ่นหยกเขียวตรงหน้าก็ทำให้ระบบตอบสนองได้เช่นกัน ส่วนเครื่องประดับทองเงินธรรมดากลับไม่ได้รับความสนใจเลย
ดูแล้วสิ่งที่ระบบนี้ให้ความสนใจ อาจมีคุณค่าบางอย่างที่อยู่เหนือสามัญวิสัย
น่าเสียดายที่ตอนนี้นางไม่มีสิ่งอื่นอยู่ในมือให้ทดลองแล้ว