เดิมทีเซี่ยเจาฝานเพียงฟังผ่าน ๆ ไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าพอชุนซิ่งเล่าต่อ นางจึงค่อย ๆ เก็บสีหน้าไม่ยี่หระลง
「หลังจากนั้น บ่าวได้ยินเสียงคนเรียกชื่ออยู่ด้านหลัง เสียงนั้นฟังดูคุ้นหูมาก แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นใคร ราวกับมีคนยืนเรียกอยู่ข้างหลัง บอกให้บ่าวหันกลับไปดู」
「ตอนนั้นบ่าวอยากหันกลับไปดูมาก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็นึกถึงคำที่ท่านย่าพูดไว้ตอนเด็ก ท่านบอกว่าหากเดินทางยามค่ำคืนแล้วได้ยินเสียงใครเรียกชื่อจากด้านหลังอย่างไร้สาเหตุ อย่าได้หันกลับไปเป็นอันขาด โดยเฉพาะตอนที่มีคนตบไหล่ ยิ่งห้ามหันกลับไป」
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของชุนซิ่งก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด สีเลือดบนใบหน้าจางลงไปหลายส่วน
「บ่าวจึงไม่ได้หันกลับไป เอาแต่คิดจะรีบเดินต่อไปข้างหน้า ต่อมาเสียงเรียกจากด้านหลังพลันเงียบหายไป กลับกลายเป็นเสียงฝีเท้าแทน」
「เสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ราวกับมีคนเดินตามติดอยู่ด้านหลังบ่าวตลอดเวลา」
พูดถึงตรงนี้ นางก็อดตัวสั่นสะท้านไม่ได้ คล้ายความเย็นยะเยือกเช่นนั้นหวนกลับเข้ามาในร่างอีกครั้ง
「ตอนนั้นบ่าวกลัวแทบแย่ พยายามวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต แต่ทางบนเขาเดินลำบากมาก เท้าพลาดลื่นไถล จึงตกลงไปในร่องน้ำข้างทาง」
「น่าแปลกนัก ร่องน้ำนั้นดูไม่ลึกเลยแท้ ๆ แต่บ่าวกลับเหมือนร่วงลงไปไม่รู้จบ ข้างหูไม่มีเสียงใดเลย มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวดังขึ้น ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไรจึงตกกระแทกพื้นเบื้องล่างอย่างแรง หลังจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกเลย」