เซี่ยเจาฝานพบเผยเส้าหวายในสวนของจวนอัครมหาเสนาบดี
ตอนนั้นนางเพิ่งกินขนมกุ้ยฮวาหมดไปชิ้นหนึ่ง กำลังจะกลับเรือนของตนเพื่อฝึกบำเพ็ญต่อ จู่ ๆ ก็มีบ่าวมาส่งข่าวว่านายท่านเรียกนางไปที่สวน
ในใจนางพลันกระตุกวูบ หรือเรื่องที่แอบปลอมตัวเป็นชายหนีออกไปข้างนอกจะถูกจับได้แล้ว?
ตลอดทางเซี่ยเจาฝานเอาแต่คิดว่าพลาดตรงขั้นตอนไหนกันแน่ ถึงขั้นเริ่มคิดแล้วว่าจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ออดอ้อนเอาตัวรอดดีหรือไม่
พอไปถึงสวนจึงพบว่าเซี่ยฉงซานไม่ได้โกรธและคิดจะอบรมนาง อีกทั้งข้างกายยังมีคนยืนอยู่สองคน
คนหนึ่งคือโหวเว่ยหย่วน ผู้ที่มีภาพจำชัดเจนอยู่ในความทรงจำของร่างเดิม ส่วนอีกคนย่อมเป็นอดีตคู่หมั้นสารเลวของนาง เผยเส้าหวาย
เมื่อเห็นทั้งสองคน เซี่ยเจาฝานก็เข้าใจเรื่องราวขึ้นมาหลายส่วน
ที่แท้ไม่ใช่เรื่องที่นางปลอมตัวเป็นชายถูกเปิดโปง แต่เป็นเจ้าผู้ชายสารเลวนี่กลับมาหาทางเรียกร้องความสนใจอีกแล้ว
“น้องเจาฝาน”
พอเผยเส้าหวายเห็นนาง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
วันนี้เซี่ยเจาฝานไม่ได้แต่งองค์ทรงเครื่องเป็นพิเศษ สวมเพียงกระโปรงสีอ่อนเรียบง่าย ผมดำรวบขึ้นอย่างลวก ๆ แม้แต่เครื่องประดับผมก็แทบไม่ได้สวม ทว่าใบหน้านั้นงดงามจับตาเกินไป ต่อให้แต่งกายธรรมดา ก็ยังทำให้ผู้คนยากจะละสายตา
ความเสียดายอย่างรุนแรงพลันเอ่อท้นขึ้นมาในใจเผยเส้าหวายอีกครั้ง หากรู้แต่แรกว่านางจะเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ แล้วเขาจะทำเรื่องโง่เขลาอย่างถอนหมั้นไปได้อย่างไร?
เขาฝืนข่มความตื่นตะลึงในแววตา เค้นรอยยิ้มที่ตนคิดว่าอ่อนโยนและมีเสน่ห์ออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปหา