มิน่าเล่า ในนิยายบำเพ็ญเซียนทั้งหลายจึงมักกล่าวว่าเส้นทางเซียนทอดยาวไร้สิ้นสุด หนทางแห่งเต๋าขรุขระยากเข็ญ การบำเพ็ญนั้นเป็นการฝืนลิขิตสวรรค์โดยแท้
ทั้งต้องบำเพ็ญอย่างยากลำบากตลอดกาลนาน ทั้งยังมีข้อจำกัดจากปราณวิญญาณฟ้าดินและทรัพยากรในการฝึกฝนอีกสารพัด หากคิดจะก้าวไปถึงจุดสูงสุดจริง ๆ คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เซี่ยเจาฝานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสรุปปัญหาสำคัญที่สุดออกมาได้ในที่สุด
ทรัพยากร! หากพูดให้ถึงที่สุด ก็เพราะทรัพยากรในมือของนางมีไม่พอ
ถ้ามีศิลาวิญญาณกับโอสถมากพอ นางจะต้องค่อย ๆ ฝึกฝนอย่างยากลำบากเช่นนี้ไปทำไม? แค่ทุ่มแต้มคุณสมบัติใส่เข้าไปก็พอแล้ว
นางถึงกับคิดว่า หากมีศิลาวิญญาณและโอสถมากพอ จะต้องทะยานไปถึงจุดสูงสุดของขั้นหลอมปราณได้แน่ หรืออาจทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้โดยตรงด้วยซ้ำ
วิชาบำเพ็ญเหล่านั้นก็เช่นเดียวกัน
คนอื่นต้องฝึกฝนอย่างยากลำบากหลายสิบปี แต่นางเพียงมีแต้มคุณสมบัติอิสระมากพอ ก็ใส่เข้าไปได้โดยตรง จะต้องมาทนทุกข์ทรมานอยู่ตรงนี้ไปทำไม?
คิดถึงตรงนี้ เซี่ยเจาฝานก็อดถอนหายใจยาว ๆ ไม่ได้
“ดูท่าฉันคงต้องอาศัยความสะดวกของระบบ หาเงินให้ได้มาก ๆ แล้วล่ะ”
เดิมทีนางคิดว่าพอได้บำเพ็ญเซียนแล้ว ต่อจากนี้ก็จะหลุดพ้นจากชีวิตมนุษย์เงินเดือนในสังคมยุคใหม่เสียที
ใครจะคิดว่าเปลี่ยนโลก เปลี่ยนสถานะไปแล้ว แถมยังได้บำเพ็ญเซียนอีก แต่สุดท้ายก็ยังต้องกลุ้มเรื่องเงินอยู่ดี
“ทำไมฉันรู้สึกว่าตัวเองไปอยู่ที่ไหนก็หนีชะตาชีวิตทาสงานไม่พ้นนะ?”
เซี่ยเจาฝานอดบ่นไม่ได้ แต่ถึงจะบ่น นางก็ไม่ได้ร้อนใจจริง ๆ