เมื่อนึกถึงตรงนี้ เซี่ยเจาฝานก็เลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าทั้งสองคน จากนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายมองเซี่ยจิ่นอี๋
“แต่ว่า หากพี่หญิงจะถามว่าข้าขาดอะไรหรือไม่ ตอนนี้ข้าขาดของอยู่สิ่งหนึ่งจริง ๆ”
เซี่ยจิ่นอี๋เห็นนางทำท่าจริงจัง ก็คิดว่านางคงประสบปัญหาอะไรในสายนอก สีหน้าจึงเคร่งขรึมขึ้นตามไปด้วย
“ขาดอะไรหรือ?”
“ศิลาวิญญาณน่ะสิ!”
เซี่ยเจาฝานพูดอย่างเต็มไปด้วยเหตุผล ถึงกับถอนหายใจอย่างมีพิธีรีตอง
“เฮ้อ ศิษย์สายนอกได้ศิลาวิญญาณชั้นต่ำเดือนละแค่สองก้อน จนเสียจนข้าร้อนใจไปหมด หากฝึกตนด้วยความเร็วเท่านี้ เมื่อไรข้าถึงจะทะลวงขั้นสร้างฐานได้? อย่าว่าแต่ชีวิตอมตะเลย เกรงว่ากระทั่งจะสร้างชื่อในสำนักชิงเสวียนยังยาก”
ระหว่างพูด นางยังจงใจหยิบศิลาวิญญาณสองก้อนที่สำนักแจกให้ออกมาชั่งในมือ ราวกับสิ่งที่ถืออยู่ไม่ใช่ทรัพยากรล้ำค่าสำหรับบำเพ็ญเพียร แต่เป็นเพียงก้อนหินไร้ราคาสองก้อน
เซี่ยจิ่นอี๋กับจ้าวอวิ๋นเจิงพลันเงียบงัน
ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นอารมณ์ยากบรรยายอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย
ที่แท้คนเราร้องว่าจนได้อย่างเต็มอกเต็มใจถึงเพียงนี้ก็ได้ด้วย
โดยเฉพาะท่าทางของเซี่ยเจาฝาน ไหนเลยจะเหมือนกำลังตัดพ้อ เห็นชัด ๆ ว่ากำลังบอกเป็นนัยให้พวกเขารีบควักเงินออกมา
แต่คำพูดของนางกลับเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ไม่มีความกระดากอายแม้แต่น้อย กลับทำให้คนฟังไม่รู้จะรับคำอย่างไร
เซี่ยจิ่นอี๋ถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ
นางจำได้ว่าเมื่อก่อนเซี่ยเจาฝานแม้จะเอาแต่ใจ แต่ก็ให้ความสำคัญกับฐานะของตนมาก แล้วนางเริ่มพูดคำว่า “ขาดศิลาวิญญาณ” ติดปากอย่างตอนนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?