เซี่ยเจาฝานลูบท้อง นึกถึงวันที่อยู่ในสังคมยุคปัจจุบัน พอตกดึกแล้วหิวก็แค่เปิดแอปสั่งอาหารได้ตามใจ พลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมาอย่างยิ่ง
เมื่อก่อนนางไม่เคยรู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่า การอยากกินอะไรสักอย่างกลางดึกเป็นเรื่องสุขสันต์เพียงใด
เพียงแตะโทรศัพท์ ร้านเนื้อย่าง ร้านไก่ทอด ร้านชานม และร้านหม่าล่าทั่งใกล้ ๆ ก็รอให้นางเลือกแล้ว
ต่อให้ขี้เกียจลงไปข้างล่าง ยังมีพนักงานส่งอาหารฝ่าลมฝ่าฝนมาส่งถึงหน้าบ้าน
แล้วตอนนี้เล่า? นางเป็นถึงคุณหนูรองแห่งจวนอัครมหาเสนาบดี พอตกดึกหิวขึ้นมา กลับหาแม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักถ้วยไม่ได้
ยิ่งคิดเซี่ยเจาฝานก็ยิ่งหิว สุดท้ายนางยังคงลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ช่างเถอะ ยังไงก็ต้องออกไปหาอะไรกินให้ได้
นางย่องไปที่ประตู แล้วแนบหูฟังเสียงด้านนอกก่อน ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ สาวใช้สองคนที่คอยปรนนิบัตินางคงเข้านอนกันแล้ว
เซี่ยเจาฝานหันกลับไปมองในห้อง ก่อนหยิบเสื้อคลุมมาสวมลวก ๆ
ส่วนเรื่องที่เซี่ยฉงซานสั่งกักบริเวณน่ะหรือ?
นางเบ้ปาก นั่นมันอะไรกัน?
ก็ไม่ใช่ราชโองการเสียหน่อย ต่อให้เป็นราชโองการจริง ก็ต้องดูด้วยว่านางอยากเชื่อฟังหรือไม่ นางเป็นคนยุคปัจจุบันทั้งคน จะยอมถูกขังตายอยู่ในห้องห้องเดียวได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น นางแค่ออกไปหาอะไรกิน ไม่ได้คิดจะหนีไปไหนกลางดึกเสียหน่อย
เซี่ยเจาฝานค่อย ๆ แง้มประตู ลมกลางคืนพัดปะทะใบหน้า พาเอาความเย็นเฉพาะตัวของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงมาด้วย
นางหดคอ มองออกไปนอกลานอาศัยแสงจันทร์ จวนอัครมหาเสนาบดีใหญ่โตยิ่งกว่าที่นางคิดไว้เสียอีก