ส่วนเรื่องแต่งงานหลังออกเรือนนั้น... เซี่ยเจาฝานยังไม่สนใจในตอนนี้
ให้เธอแต่งงานตั้งแต่อายุสิบห้าหรือสิบหก แล้วกระโจนเข้าไปพัวพันกับเรื่องหยุมหยิมในเรือนหลังสมัยโบราณ ต้องชิงดีชิงเด่นกับผู้หญิงอีกกลุ่มเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
ต้องเป็นคนทะลุมิติยุคปัจจุบันแบบไหนกัน ถึงจะเลือกใช้ชีวิตเช่นนั้นทั้งที่มีทางเลือกอยู่ตรงหน้า?
ต่อให้ผู้ชายหน้าตาดีแค่ไหน ก็เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงไม่ได้หรอก
ยิ่งยุคนี้การแพทย์ยังมีข้อจำกัด สตรีแต่งงานและมีบุตรตั้งแต่อายุยังน้อย ระหว่างคลอดหากพลาดเพียงนิดก็อาจตายทั้งแม่ทั้งลูก เธอไม่อยากเอาชีวิตน้อย ๆ ของตัวเองไปพนัน
อย่างไรเสีย เธอก็มีระบบ อายุขัยเป็นอนันต์ เวลาเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจับตัวเองยัดใส่กรอบชีวิตแต่งงาน
อย่างน้อยก่อนจะคิดเรื่องนี้ให้กระจ่าง เธอไม่มีทางพิจารณาเรื่องแต่งงานเด็ดขาด
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เซี่ยเจาฝานก็อารมณ์ดีขึ้นมาก หลังล้างมือ นางหยิบผ้าเช็ดมือข้างกายมาเช็ดอย่างส่ง ๆ
แสงแดดส่องลอดช่องว่างระหว่างใบไม้ในลานลงมา นางยื่นมือเข้าไปในลำแสงโดยไม่รู้ตัว แล้วเพ่งพินิจอย่างละเอียด
มือคู่นั้นเรียวยาว นิ้วทั้งสิบขาวผ่อง ผิวเนียนละเอียดจนแทบไม่เห็นตำหนิ แม้แต่น้อย เมื่อสะท้อนแสงยามเช้าก็เปล่งประกายแวววาวดุจหยก
เซี่ยเจาฝานเองยังอดมองจนเคลิบเคลิ้มไม่ได้ ระบบนี้นอกจากเพิ่มค่าสถานะแล้ว ยังพ่วงผลลัพธ์ด้านความงามมาด้วยหรือ?
ไม่ว่านางจะทำอะไร มือก็ไม่เคยด้านเป็นไตเลย