เซี่ยเจาฝานเพิ่งรู้ตัวว่าไฟลามมาไหม้ตัวเองเข้าให้แล้ว
“ท่านแม่วางใจเถิด ต่อไปข้าจะไม่รับของจากผู้อื่นส่งเดชอีกแล้ว”
นางรับปากอย่างหนักแน่น ส่วนในใจคิดอย่างไรนั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ป้ายคำสั่งอ๋องฉินชิ้นนั้นใช้ข่มขู่คนอื่นได้ผลดีจริง ๆ ก่อนหน้านี้เมื่อมีเรื่อง แค่ชูมันออกไป คนก็ยอมสงบเสงี่ยมลงทันที
แต่ตอนนี้น่ะหรือ เซียนหญิงเซี่ยอย่างข้าไม่จำเป็นต้องใช้มันแล้ว
ใครกล้ามาหาเรื่อง ก็ฟาดให้ตายคามือไปเลย
เมื่อเห็นนางรับปากอย่างรวดเร็ว ฮูหยินเสิ่นจึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างหาได้ยาก
“รู้ก็ดีแล้ว”
นางมองบุตรสาวทั้งสอง น้ำเสียงจริงจังขึ้นหลายส่วน
“พวกเจ้าจงจำไว้ให้ดี บุตรีตระกูลเซี่ยไม่มีวันเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งในราชวงศ์เด็ดขาด”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เซี่ยเจาฝานเองก็ฟังออกถึงความจริงจัง จึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“เข้าใจแล้ว ท่านแม่”
ส่วนเซี่ยจิ่นอี๋เงียบไปครู่หนึ่ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงแผ่วว่า “บุตรสาวเข้าใจแล้ว”
ฮูหยินเสิ่นไม่ได้พูดอะไรต่อ
นางย่อมรู้ว่าอ๋องฉินคิดอย่างไรกับจิ่นอี๋ ทั้งยังรู้ด้วยว่าช่วงนี้อ๋องฉินปรากฏตัวอยู่ละแวกจวนอัครมหาเสนาบดีบ่อยครั้ง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
นางยิ่งรู้ดีว่า ด้วยฐานะและอำนาจของอ๋องฉิน หากเขาคิดจะทำสิ่งใดขึ้นมาจริง ๆ สตรีในเรือนอย่างนางย่อมไม่มีทางขัดขวางได้
แต่เพราะเป็นเช่นนี้ นางจึงยิ่งเป็นกังวล นางกับเซี่ยฉงซานปรึกษากันไว้แล้วว่า ไม่ว่าอย่างไรบุตรีตระกูลเซี่ยก็ห้ามแต่งเข้าราชวงศ์