ซูหานกำมือทั้งสองข้างแน่นขึ้นเล็กน้อย ข้อนิ้วส่งเสียงกรอบแกรบชัดเจน
เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่าง และมันยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้วิชาหมัดพื้นฐานของเขาบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว ทั้งยังผสานเข้ากับเคล็ดการออกแรงของวิชาเสาตั้งฟ้าดิน
การควบคุมพลังของเขาไปถึงขั้นเก็บและปลดปล่อยได้ดังใจ ออกมือได้อย่างรู้หนักเบา
เขายังต้องถามข้อมูลบางอย่างจากจางชวี จึงไม่ได้ลงมือฆ่าอีกฝ่ายทันที
ส่วนจางชวีในตอนนี้นอนแผ่อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ฟันหักไปหลายซี่
“แก แก!”
เขาจ้องซูหานเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาและสับสน
แรงจากฝ่ามือเมื่อครู่นี้น่ากลัวเกินไป
ทั้งที่ไม่กี่วันก่อน เด็กคนนี้ยังเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมดา ถูกกดลงกับพื้นจนแม้แต่แรงจะดิ้นยังไม่มี
ทำไม...แค่ตบทีเดียวถึงกระเด็นไปหลายเมตรได้?
ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นคนน่ากลัวขนาดนี้?
หรือว่าเด็กนี่ฝึกวิชาลับ?
เขาไปฝึกตั้งแต่เมื่อไรกัน?
“ซูหาน” จางชวีหายใจได้คล่องขึ้นแล้ว จึงฝืนวางมาดของหัวหน้าสถานีอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงสั่น “ฉันเตือนแกไว้ก่อน ที่นี่คือสถานีตรวจตรา”
“แกทำร้ายเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย มีโทษถึงตาย”
“โทษถึงตาย?” ซูหานขัดคำพูดของจางชวี ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
รอยยิ้มนั้นไร้ความอบอุ่น เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
“พ่อแม่ฉันถูกฆ่าหั่นศพ พี่สาวฉันถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส แต่คนร้ายกลับลอยนวล”