เสียงสายไม่ว่างดังขึ้นหลังจากวางสาย
ซูหานวางโทรศัพท์ลง แล้วมองจางชวีที่นอนแผ่อยู่บนพื้น
ตอนนี้ขากรรไกรของเขาหลุด จึงทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ เลือดเนื้อใต้เอวลงไปเละเทะ ทั้งยังมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด
ตอนนี้เบาะแสขาดหาย ซูหานจึงทำได้เพียงซักถามเขาต่อ
เขาย่อตัวลง ใช้มือจับคางของจางชวีแล้วดันพร้อมบิด
「กร๊อบ」
กระดูกกลับเข้าที่สำเร็จ
「อ้า แค่ก ๆ...」จางชวีหอบหายใจเฮือกใหญ่ น้ำลายปนเลือดไหลออกจากมุมปาก
「พูดมา」ซูหานถามเสียงเรียบ
「ผู้หญิงที่คุยโทรศัพท์เมื่อกี้เป็นใครกันแน่?」
「บอกช่องทางติดต่อกับที่อยู่ของเธอมาให้หมด」
แต่ถึงอย่างนั้นจางชวีก็ยังส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง
「ฉันไม่รู้ ฉันพูดไม่ได้ ฉันพูดไม่ได้จริง ๆ...」
ซูหานจ้องเขา แววตาลึกล้ำดุจสระน้ำ
「แล้วครอบครัวของนายล่ะ?」ซูหานเอ่ยช้า ๆ
「เมียกับลูกของนายอยู่ที่ไหน อย่างน้อยเรื่องนี้นายก็ต้องรู้อยู่แล้ว」
จางชวีตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
「แกคิดจะทำอะไร?」
「นายคิดว่าไงล่ะ」ซูหานย้อนถาม
จางชวีอ้าปากบนใบหน้าซีดเผือด แต่สุดท้ายกลับหัวเราะอย่างขมขื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
「ฉันส่งพวกเขาไปหมดแล้ว แกไม่มีทางหาเจอหรอก」
「คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง?」
「จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของแก」จางชวีไออีกสองครั้ง เลือดปนเสมหะไหลออกมาไม่หยุด
「ซูหาน ฉันยอมรับว่าตอนนี้แกเก่งมาก」
「ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ แกถึงมีฝีมือขนาดนี้」
「แต่แกตายแน่」
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องซูหานเขม็ง
「ต่อให้แกเก่งแค่ไหน พออยู่ต่อหน้าคนพวกนั้น」