ชั่วครู่ต่อมา
“โครม!”
ซูหานระเบิดพลังออกมา แล้วชกกำแพงเข้าเต็มแรง
กำแพงพลันพังเป็นรูโหว่กว้าง เศษอิฐเศษหินกระเด็นกระจาย
ทั้งสองคนผลัดกันรุกผลัดกันถอย ซูหานกับยอดฝีมือขั้นโอบตันคนนั้นพลันพุ่งทะลุเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง
ดูเหมือนจะเป็นห้องรับรองที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน มีโต๊ะกับเก้าอี้อยู่เพียงไม่กี่ตัว ทว่าตอนนี้ถูกซัดกระเด็นไปหมดแล้ว
ยอดฝีมือขั้นโอบตันหอบหายใจหนัก ถอยไปพลางตั้งรับไปพลาง จ้องซูหานด้วยแววตาดุดัน
“ไอ้หนุ่ม ฝีมือไม่เลว”
“แต่ถ้าคิดจะฆ่าฉัน ยังห่างชั้นอีกไกล!”
ซูหานไม่พูดอะไร
เขาไม่ได้ใส่ใจคู่ต่อสู้ตรงหน้าเลย หรือพูดให้ถูกคือ ไม่เคยมองอีกฝ่ายเป็นคู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ
ระหว่างต่อสู้แบบพอเป็นพิธี เขาเพียงกวาดตามองไปรอบ ๆ
ที่นี่ไม่เลวเลย อยู่ห่างจากสนามรบหลักพอสมควร
เขาคิดว่าได้เวลาเหมาะแล้วเช่นกัน
จากนั้นก็เลิกแสดงละครเสียที การเล่นสนุกแบบเด็ก ๆ ควรจบลงได้แล้ว
ทันใดนั้น
“ตูม!”
เปลวเพลิงโลหิตพวยพุ่งขึ้นฟ้า
ซูหานระเบิดพลังออกมาในชั่วพริบตา
เปลวไฟสีแดงคล้ำปกคลุมทั่วร่าง เส้นเล็กถี่ยิบเหล่านั้นบิดพันรอบกำปั้นราวกับเส้นผม
แผ่ไอร้อนระอุประหนึ่งลาวา
หมัดหนึ่งพุ่งออกไปอย่างเกรี้ยวกราด!
หมัดนี้รวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ เร็วกว่าตอนที่แสร้งต่อสู้อยู่หลายเท่า
เร็วเสียจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน
เห็นเพียงเงาสีแดงเลือดวูบผ่านไปในพริบตา
จากนั้น
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกหน้าอกแตกดังชัดบาดหู
ยอดฝีมือขั้นโอบตันเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ