การต่อสู้ปะทุขึ้น
เมื่อหัวหน้าหน่วยออกคำสั่ง เหล่าศิษย์ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าพร้อมกัน
「ฆ่า!」
ไม่รู้ว่าศิษย์รับใช้คนไหนเป็นคนตะโกนขึ้นก่อน น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
จากนั้นเขาก็เร่งพลังเลือดลมทั่วร่าง พุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
พวกเขาไม่มีทางเลือก
คนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้เป็นเพียงศิษย์รับใช้เท่านั้น
ในสายตาของศิษย์สำนักหมื่นเซียน พวกเขาเป็นแค่คนพื้นเมือง เป็นเพียงเบี้ยสวะที่ฆ่าทิ้งได้ตามใจ
หากไม่พุ่งเข้าไป
พวกเขาก็จะถูกหัวหน้าหน่วยหรือศิษย์สายนอกสังหารคาที่
แต่ถ้าพุ่งเข้าไป
อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอดอยู่บ้าง
ศิษย์รับใช้หลายสิบคนตาแดงก่ำ คำรามพลางพุ่งเข้าใส่คนของสำนักวาฬยักษ์
ศิษย์สำนักวาฬยักษ์เองก็ไม่กล้าประมาท พุ่งเข้าปะทะศัตรูทันที
หมัดเท้าปะทะกัน พลังปราณกระจายไปทั่ว
เลือดเนื้อกระแทกกันอย่างหนักหน่วง
ศิษย์สำนักวาฬยักษ์แผ่พลังภายในทั่วร่าง ขณะที่กระบวนท่าของวิชาลับพลิกแพลงออกมาไม่ขาดสาย
ส่วนศิษย์สำนักหมื่นเซียนต่างก็มีพลังเลือดลมพลุ่งพล่าน โดยเฉพาะศิษย์สายนอกที่เปลวเพลิงโลหิตปะทุออกมา
โคมไฟบนเพดานสั่นไหวจนแทบจะร่วง เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้นเป็นระลอกในอากาศ
โถงใหญ่พลันตกอยู่ในความโกลาหล การต่อสู้ยิ่งดุเดือดและไร้ระเบียบ
เสียงกรีดร้อง เสียงคำราม และเสียงกระดูกหักดังระงม
โลหิตสาดกระเซ็น
ซูหานยังไม่รีบร้อนลงมือ
เขายืนอยู่ริมสนามรบ มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา
จ้าวเหล่ยยืนอยู่ข้างกายเขา กอดอกไว้
เมื่อเห็นซูหานมองมา จ้าวเหล่ยก็เลิกคิ้วแล้วเอ่ยเสียงเย็น
「มองฉันทำไม? ลงมือสิ」
เขาชี้ไปยังสนามรบที่กำลังชุลมุน แล้วสั่งว่า
「ไปหาใครที่สู้ไหวแล้วสู้กับมัน ส่วนคนที่สู้ไม่ไหว เดี๋ยวผู้เชี่ยวชาญในสำนักจัดการเอง」