ซูหานหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกจากกระเป๋า
ตอนออกจากสถานีตรวจตราในตอนนั้น เขาเอาของใช้ส่วนตัวอย่างกุญแจกับกระเป๋าสตางค์ออกมาจากตู้เก็บของกลางแล้ว
โทรศัพท์มือถือก็อยู่ในนั้นด้วย
โทรศัพท์ปิดเครื่องมาหลายวันแล้ว ตอนนี้เขากดปุ่มเปิดเครื่องอีกครั้ง
หน้าจอสว่างขึ้น
โชคดีที่แบตเตอรี่ยังเหลืออยู่ไม่น้อย
หลังภาพแสดงการเปิดเครื่องจบลง โทรศัพท์ก็สั่นรัวไม่หยุด
พอเปิดดู
สายที่ไม่ได้รับ: 67 สาย
ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน: 99+
เสียงแจ้งเตือนจากเฟยซิ่น ข้อความสั้น และแอปสื่อสารดังขึ้นต่อเนื่องกัน
ซูหานหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยนานขนาดนี้ ยังมีเพื่อนร่วมชั้นกับเพื่อนอีกหลายคนที่ไม่รู้เรื่อง
การขาดการติดต่อไปกะทันหันของเขาจึงทำให้หลายคนเป็นห่วง
ทั้งเพื่อนร่วมชั้น อาจารย์ที่ปรึกษา และอาจารย์ ต่างส่งข้อความมาหาเขามากมาย
เขาปัดหน้าจอ
ซูหานมองข้ามข้อความที่ถาโถมเข้ามาเหล่านั้นไปก่อน ตอนนี้เขาไม่มีเวลาตอบ
เขากดเข้าเฟยซิ่นก่อนทันที
แล้วค้นหาสวีลี่จากรายชื่อเพื่อนในเฟยซิ่น
เขาต้องสืบข้อมูลเกี่ยวกับคนกลุ่มนั้นจากสวีลี่ต่อ
เมื่อเปิดหน้าต่างแชตขึ้นมา ข้อความสุดท้ายหยุดอยู่เมื่อห้าวันก่อน
【ซูหาน: คืนนี้ที่ร้านมีอาหารเพิ่ม แม่ฉันตุ๋นซี่โครงไว้ รีบมาหน่อย】
【สวีลี่: ได้เลย ฉันไปถึงหกโมงครึ่ง】
หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อความอื่นอีกเลย
ซูหานจ้องหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ส่งข้อความไปลวก ๆ ว่า “อยู่ไหม”