หลังออกจากสถานีตรวจตรา ซูหานก็ตรงไปหาพวกเพื่อนบ้านเหล่านั้นเป็นที่แรก
เขาเห็นชัดเจนในแฟ้มคดีแล้ว
เพื่อนบ้านแสนดีพวกนี้ยอมเป็นพยานให้เขาอย่างหน้าด้าน ๆ กุเรื่องเหลวไหลโดยไม่รู้สึกละอายใจ และให้การเท็จทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
ดังนั้น เป้าหมายต่อไปในการสืบหาข้อมูลก็คือพวกเขา
ตอนนี้ลำคอของจ้าวมู่แห้งผาก พอจำซูหานได้ก็มีสีหน้าตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูก
“นาย...” เสียงของเขาสั่นเครือ แฝงความไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง
“นายคือซูหานเหรอ?”
“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“หลักฐานชัดเจนขนาดนั้น นายควรจะถูก...”
ซูหานไม่พูด เพียงก้าวไปข้างหน้า
จ้าวมู่ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
แม้ซูหานยังไม่ได้ถามอะไร เขาก็เริ่มร้อนตัวจนต้องรีบแก้ตัวแล้ว
“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น” เสียงของเขาสั่นอย่างหนัก
“ซูหาน นายหนีออกมาได้ยังไง?”
“รีบกลับไปมอบตัวเถอะ ยังพอขอให้ศาลลดโทษได้...”
ซูหานยังคงเงียบ
เขาเดินตรงไปหยุดตรงหน้าจ้าวมู่ ทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร
จ้าวมู่กลืนน้ำลาย ยังคิดจะพูดอะไรต่อ
แต่ซูหานยกเท้าขึ้น ก่อนจะถีบออกไปอย่างแรง
“กร๊อบ!”
กระดูกขาแตก ซูหานทำให้ขาของเขาใช้การไม่ได้ในพริบตา
“อ๊ากกก!!!”
เสียงร้องโหยหวนของจ้าวมู่เพิ่งดังออกมาได้เพียงครึ่งเดียว
มือขวาของซูหานก็ปิดปากเขาไว้แล้ว นิ้วทั้งห้ารัดขากรรไกรแน่นราวคีมเหล็ก ขณะเดียวกันก็คว้าคอเสื้อแล้วยกร่างเขาขึ้นไปกดติดผนัง