ไป๋เสวี่ยเดินออกจากห้องทำงานของซุนเยี่ยน
แล้วหันไปเดินขึ้นชั้นสาม
ชั้นสามเป็นพื้นที่ทำงานของหน่วยระดับมนุษย์หลายหน่วย อีกทั้งยังเป็นที่ที่เธอเคยทำงานมาก่อน
เธออยากไปดูสวีเจียง
และถามเขาเรื่องซูหานด้วย
แต่เมื่อไป๋เสวี่ยเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของสวีเจียงและเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงที่ดังมาจากข้างในกลับเป็นเสียงที่ไม่คุ้นเคย
ไป๋เสวี่ยรู้สึกสงสัย จึงผลักประตูเดินเข้าไป
ภายในห้องทำงานมีคนอื่นมาแทนแล้ว ทำให้เธอยิ่งไม่เข้าใจ
ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังจัดเอกสารอยู่
“มาหาใคร?” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น
ไป๋เสวี่ยงุนงงอยู่บ้าง ก่อนจะได้สติและถามอย่างประหลาดใจว่า
“ที่นี่ไม่ใช่ห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยสวีเจียงหรอกหรือ? หัวหน้าสวีไปไหนแล้ว?”
“สวีเจียง?” ชายคนนั้นขมวดคิ้ว
“เขาตายแล้ว เรื่องเพิ่งเกิดเมื่อสองสามวันนี้เอง ไม่รู้หรือ?”
สิ้นคำ ไป๋เสวี่ยพลันสมองว่างเปล่า แทบตั้งตัวไม่ทัน
“อะไรนะ? หัวหน้าสวีตายแล้วหรือ?”
“ใช่ ห้องนี้เลยว่างลง เบื้องบนก็เลยย้ายฉันมา”
ชายคนนั้นตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แต่คำพูดไม่กี่คำนี้กลับฟาดลงกลางใจไป๋เสวี่ยราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ
เขาพูดอะไรนะ?
หัวหน้าสวีตายแล้วหรือ?
สีหน้าของไป๋เสวี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึง เสียงสั่นเครือ
“หัวหน้าสวีตายได้อย่างไร?”
ชายคนนั้นอธิบายพลางจัดเอกสารไปด้วย
“ได้ยินว่าตอนสามคนไปทำภารกิจด้วยกัน ถูกศัตรูฆ่ากลับเสียเอง”
“คนที่ตายพร้อมกันยังมีหวังไป๋หู่กับโจวหมิงจากหน่วยของพวกเขาด้วย”
“ตายคาที่ ช่วยชีวิตไม่ทันด้วยซ้ำ”
ไป๋เสวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่
ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม้แต่พี่หู่กับโจวหมิง...
ก็ตายไปด้วยกันหรือ?